تبلیغات 
ناتمام...
سلام ،
همین سلام و دیگر
هیچ ...
اما توبا من سخنی داشتی ، ناتمام ...
************************************************************************
...
هنوز هم
شعرترین سرودی كه شنیده ام
آواز چكاوكی بود
كه بر شاخه ای می خواند
و شاعرترین كسی كه می شناختم
بید مجنونی
كه تنهایی اش را
از گلوی باد
می سرود...
◘
گفته بودم
بوی مهر كه بیاید
آوازهای مادری ام را
در گوش باد
زمزمه خواهم كرد
شاید / باریكه جوبار دیرخفته
به نوازش از خواب برخیزد ...
نه كه
" باران"
دعای دستهای تو و
آمین ِ این
پیاله هاست ،
پس دیگرباره بیا
كه با زمین
لبی
تر كنیم...
◘
بوی مهر می دهی...
بوی مهر می دهی
و من
رها كرده ام / كودك درونم را
آرام
در آغوش ات
آرام...
كه با تو
خواب بهار می بینم
مثل یك برگ سبز
در پاییز...
آنتی شعر...!
كه گلوی اسماعیل آورده ام
و رؤیایی صادقه... "
و شعر و فرم و ساختار و اتفاق زبانی و ارجاعات درونی و بیرونی و فرامتن و مرگ و مؤلف و خواننده و ... بارت و پلات و كوفت و هزار زهر مار دیگر...
به قهقه میهمانت می كنم یا هق هقی !؟؟ مسأله ای نیست...
مسأله اینست كه از كدام سو نگاهش كنی !
...
من از پیش محكوم حلقه ای مفقوده بوده ام !
چون غارنشینی كه به جادوی نسبیت
از سوراخی
به پسامدرن ِ ذهن كرم خورده ات
رسوخ كرده باشد!
آتشم را افروخته ام
و به دایناسورها می اندیشم...!
محكوم به زنده گی شده ام
در برج های پیش ساخته
طبقات پیش ساخته
دیوارهای پیش ساخته
و ذهن های از پیش ساخته!
دلم برای شاه نشین قدیمی و
بوی كاهگل تنگ است...
نه!
تاریخ من
اشتهایت را تحریك نمی كند
با جهاز هاضمه ای كه تنها دهانی ست و مخرجی
چون ماشین ِ كاغذ خرد كنی
كه با ولعی سیری ناپذیر
رنسانس را می بلعد
وجب به وجب - اروپا را می بلعد
و .... را می بلعد
و رشته نوارهای رنگارنگ را
با پاكوبی شادمانانه ی پیروزی
به سر و روی ما می بارد
در جشن نور افشانی !!
احتراق ِ فسفر در دستور ِ رژیم لاغری
كه سوختن چربی را از جمجمه ات آغاز می كند!
زیستن به الگوی هگل های فرامدرن
در سبك ِ آنتی تز
تا باورت شود :
سنتز ، تنها شیوه ی گیاهان است
زیر لامپ های فلورسنت!
پوست ِ هر چیزی را بخور
و مغز دكارت را ، نجَویده
در مختصات ِ كوچه های بن بست تُف كن!
تا با فشار انگشتی بر حلق ات
نیاكان هضم نشده ات را بالا بیاوری!
و فراموش نكن
كه فهرست ِ اَعلام
تمامی آن چیزی ست كه باید به خاطر سپرد
تا اندیشمندترین مردمان باشی
و " شاعر" ترین شان نیز...
***
خیال ات از شر من آسوده
دوباره پناه برده ام به استكانِ تفألی
تا باز عزلت گزین ِكنج ِ میخانه دلم باشم
مست....
كه حافظ
اعجاز شراب شیراز است و
این یلدا بس دراز
و هنوز
قلندری بیدار نیست!
چیزی شبیه شعر...!
پشت قاب نقاب دانائی
در پس ِ سنگر ِ سپید ِ سكوت
مؤمنانه به كفر ِ خویش آگاه
به تو من فكر می كنم، چه "سیاه"!
دفتر ِخاطراتِ فكر ِمرا
نقشی از خالی ِ خلأ پر كرد...
سقفِ نسیان پناهگاهم شد
كومه ای سوت و كور و ساكت و سرد...
تُردتر از سكوتِ آیینه
سنگِ فریاد را به سینه زدم!
در شكستم "شكست" پیدا شد
پینه ای روی زخم ِ كینه زدم
ذهن با درد ِزایمان درگیر
با جنین های مرده در شكمش
نطفه های حرام ِسقط شده
پیش ِپاهای "آل " ِ بد قدمش!
- رقص ِفوج ِ پرنده ها ممنوع-
-گذر ماه از آسمان قدغن-
شیر در سینه های تُرشیده
بند نافی بریده لای كفن...!
◘
...
برزخ ِ وهم و روح ِ سرگردان
گیج و آشفته و پریشان بود
به خدا پشت كرده بود چرا-
-كه خدا مِلكِ طِلق ِ ایشان بود
كنج ِ زندان ذهن ِ بیمارش
واژه هایی كشیده بر زنجیر
با الفبایی از زبانی گنگ
بندی ِ شعر نانوشته... "اسیر"
پی نوشت:
منتظر رهنمودهای نقادانه تان هستم.
خوابم یا كه بیدار...!
كابوس های سربی ، انگاره های گنگ
ماهی سرخ ِ سوخته! در تنگنای تُنگ
در حجم یك ریه ، تلنبار تلِّ شن
تقلّای یك نفس ، خفقان ِ اكسیژن
كاغذهای بی خط وَ كلاغی خط خطی
نقش سیاه ِ هاشور بر بمبِ ساعتی
هجوم ِ هرز ِ كارد بر جیغ ِ سرخ گوشت
گلوگیری استخوان در حلق ِ چرخ گوشت!
لب های بسته ی شعر، ماشین های دوخت...
محكوم و جرم: "میوه ممنوعه می فروخت"
گیلاس های شیرین ، بادام های تلخ
شورای ریشخند در دادگاه ِ بلخ...
طعم ِ غلیظ پوتین به دهان چه آشناست
طبل ِ بزرگ این بار در زیر ِ پای راست
در خوابِ گیجِ ِ آجر رؤیای شیشه بود
در خوابِ شیشه خورشید نوری همیشه بود
آوار پاره آجر/ خورشید را شكست...
صد پاره های شیشه و دیوانه های مست
دیواره های آتش ، یك چارچوبِ تنگ
پاهای لنگِ ما و تكرار ِ ننگِ سنگ...
... تن من مباد!...
برفهای شیری رنگ
بر نوك پستان كوههایت
لبان تشنه ی مرا می خوانند...
ای گستره ی رگهای آبی رنگ ات
خون تازه در شریانهای من!
نبض من
با چشمه های جوشان سینه ات می تپد
ای همیشه زاینده
مام ِ من!
- چشم ِ بدان از تو دور باد! -
گر بد سگالان
این یابسان ِ زال ِ یائسه
زاینده رودت را عقیم می خواهند
تو بدان!
كه چشمه های چشم مان باقی ست!
به یاد آر!
سپید ِ شعرها و
سرخ ِ رگهایی
كه نثار ِ سبز ِ تو شد!
به عزت ات قسم
زاده گان ِ خلف ات
سیل ِ بنیان كن اند...
طغیان ِ اشك و رود خون شان
مرور ِ دوباره ی تاریخ است...
گوش به فرمان ،
سر به دامان ِ تو دارم
مگر آهِ سوزانت
دامنی را بگیرد!...
تنها مرا
تو به یاد آر...!
ممنونم كه همیشه با منی ، نظراتت مرا غنیمتی است . كاستیهایم را بر من ببخش و با نقدت بر من بیفزا . ...
زخمه ها و زخمها
بزن
تا زخمه ی سازت
دلم را باز بشکافد...
بزن !
جان آفرین ِ چیره دستِ روحبخش ِ سیم ها بر چوب !
ای جراح ِ ماهر!
نوازش کن به انگشتان ِ ناز ات
تا سَحَر
این گیسوان ِ سیمگونش را
نوایی ساز کن امشب
که این زخمی
دوباره زخم ِ خود را تازه می خواهد!
نغمه ای آغاز کن
تا سوز ِ آوازش
سیاهِ پرده ی شب را بسوزاند!
به رویای سحرگاهان
کبوترهای شعرم جمله در آهنگ ِ پروازند
تا رقص ِ سپیدی
در سپیده
التیام ِ زخمشان باشد...
بزن بر سیم ِ آخر!
پرده ها را یک به یک بگشای
از این راز ِ نامکشوف
از این دل!
طلوع ِ فجر
نزدیک است...!؟؟
هزاران درود و ... بدرود...
سخنی با "او" و سخنی با " تو"
" او..."
فَلَك را چون چرخ ِ كوزه گری
" او " كرد
تا سفالینه ای سازد
از منی كه گِل بودم.
سقوط بر زمین ام شكست...
مگر دوباره بَند بَندم را به بند كشَد
به جادوی بندگی
كه " من " می كنم...
******************************************
سخنی با تو :
سخت است سخن از اندیشه گفتن در این روزگار بی منطق ! فلذا این شعر ، به شیوه دیالكتیك گوسفندی! به تمامی گوشتخواران عالم تقدیم می گردد ! ( با پوزش از ساحت تمامی گوسفندان!)
**************************
(الف- تز ! :)
رمه ای بودیم بی خبر از هراس گرگ
که تا چشم باز کرده بودیم
تنها آبشخوری بود و آغُلی
و همیشه نواله ای مُهیا بود
نه گرگ می شناختیم
و نه از غیبت ِگاه گاهِ پروارترین هامان ، پروایمان بود
که دلمان خوش بود
به آبی و آغلی و نواله ای...
رمه ای بودیم رقصان
هر از گاه به ساز چوپانی
و ترسان از عوعوی سگانی
رمه ای بودیم...
(ب- آنتی تز ! :)
آنسوی آبادی بود
حقیقتِ عریانِ تلخ
نهفته در چراگاهِ سبز
در پس ِ تأ لیف های مألوفِ آب و علف
که تنها گواهِ نا بکاری ِ چوپان
حلقوم های دریده
بر لاشه های آویخته از قناره های دکان قصابی بود
در چشمان ِ هیز ِ شکم گنده گان ِ شکم چران
تا سور چران ِ نشخوار و علف
سور و ساتِ سیخ و کباب
در تقدیر ِ سیاهِ گوسفندان باشد...
(پ - سنتز ! :)
بی گمان
تقدیر ِ ناگزیر ِ گوسفندان ، این بود
از پس ِ تعلیف های پرواربند ِ مألوف
با تألیف های آب و عَلَف...!
تا فرصتی دیگر بدرود...
ورای واژه ها
از آخرین حضور ماهی گذشت ، سالی نو شد و من سالی كهنه تر شدم .
همه را بر من ببخش! كه تنها تویی مرا امید بخش...
از کجا آغاز شد
این شعر ناتمام !؟
تنها تو می دانی
که اینچنین قلم میزنی مرا...
دستهای دعا
امیدی به فرصتی است
تا شاید
به "نیکی" ویراستش کنم .
************************************************
روزه سكوت را به نام تو افطار می كنم...
نامت اسم ِ رمز ِ شب بود
ورد بر لبانم
_ کلید ِ هر بسته دری _
که جادویی کیمیا را می مانست
تا تمامی ِ لحظه های مرده ام را
به امید زنده کُنَد ...
ای نامت نوای اسم اعظم
مسیحای من !
به تو تنها دمی مانده
دمی دیگر
در من
بِدَم...
***************************************************
فاتحه ها را تو بخوان ، یاسین ها را من خوانده ام...
در وانفسای گامهای افتاده از نفس
سنگین کوله بار کلامِ گفته را
بر دوش می کشم
و ثقل ِ کلماتِ ناگفته را
که بر شانه هایم بیشتر سنگینی می کند...
از پسِ هر گام سنگی در پس
و پیشِ هر گام سنگی در پیش
بر این گُسترده گورستان ِ سرد
خود را
بر شانه های تو بر دوش می کشم...
خاکستانی آنقدر تاریک
که شب تاب ها - این کِرم های روشنفکر –
تنها چراغ داران اند
و شعور ِ شعر را
در تابوتِ واژه ها
از شکستن ِقاموس
تا هتکِ ناموس
دهان به دهان می چرخانند ...
مشایعان به تشییع ِ خویش آمده اند!
کافیست ، سنگها را
به تعدادِ یکایکشان
شماره کُنی...
و بهار در راهست
كلام اول:
اندیشه ها
زهدان نطفه های کلامند
تا شعرها
از پس همبستری واژه ها
زاده شوند
و سیاهه هایی گردند
بر بستری سپید
و بِبالند
تا آسمانِ اندیشه ها...
كلام دوم :آنقدر هست كه ناگفتنم بهتر است...
واژه ها درونم لبریز می شوند
اما بیرون نمی ریزند...
غلیانشان را در گلو بغض می کنم
بر تارهای حنجره زنجیر بسته اند
صدا را به سیاستگاه می برند
و کلمه را به مسلخ
و سرود را به قتلگاه...
به ستوه آمده از تورّق هزارتوی خویش
به جست و جوی روزنی
خود را در آینه تکرار می کنم
آینه
تبلور واژه ی غارت می شود...
من
حتی عریانی ام را هم
به عاریت گرفته ام....
كلام سوم:
قندیل ها آب می شوند
و بنفشه ها
نفس های سبزِ زمین را می شمارند
گلدان های سُنبل و سنبله های جوانه زده
_ جوششی دیگر..._
سیر و سركه وُ سكه وُ سیب
ما وُ كتاب وُ آیینه وُ آب
سرخی ماهی و تنگنای تُنگ
بر سفره های تكرار...
شادزی به مهر ...
برزخ...
و سپاس لحظاتی كه با من همراه می شوی...
◘در برزخی آونگ
مملو از عشق!
سرشار از نفرت!
به تمامی آدمی بودیم
نیمی فرشتگی
نیمی دیو...
ایستاده بر استوایِ جهان
پشت به آفتابِ گرمی بخشِ مهربان
_ به انتظار طلوع شب _
رشد سایه هامان را نظاره گریم...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
سفر آغاز کرده از ازل
به جستجوی ابدیتی بی نشان
خسته راه
به ناکجا آمده ایم
تا لَختی/ فقط لَختی /
بیاسائیم
و برویم
باز به ناکجایی دیگر
برویم...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
گاهی ، هر از گاهی
که خاطره هامان را مرور می کنیم
به یادمان هست
سوار بر زورق های کاغذی اوراق دفاترمان
آب هفت دریا را پیموده ایم
بی آنکه ستاره ای را در آسمان
تشانی کرده باشیم...
یادمان هست
در عبور از هر کویر
همراه ناله های باد
هم آوای گلوی کوزه ها
رُباعی خوان گذشته ایم
با کوله باری از شعر ، _همه به طعم شیر_
و همه کودکانی را بخشیده ایم
که طعم شیر برایشان خاطره ای بوده دور
در خشکی پستانهای مادرانشان...
یادمان هست
شماره گامهامان را در تخته سنگهای کوههای تمامی جهان
از پس تمامی صعودها و فرودهامان
به ثبت رسانده ایم
در ذره ذره های خاک،ریگ،علف و گیاه
در عبور از تمامی دشتهای هموار و ناهموار...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
نیمه شبی سرد و زمستانی
بر مسیری پوشیده از برفهای بکر
در سیّالیتی مرطوب
که میهمان سینه های خسته مان می کنیم
میان بخار نفس هامان
پی کشف ابدیتی بی نشان می رَویم
و می رَویم
تا آنجا که لختی
فقط لختی
بیاسائیم و دیگر بار...
ما !
نیمی فرشتگی
نیمی
دیو...
**********************************
روزهای عجیبی است ! اصلا روز گار عجیبی است و عجیب تر آنكه تعجبی را بر نمی انگیزد...!
تمامی دندانهایم را
با سنگهای میان لقمه هایم
جویده ام...
گرسنه ام...!
فرعون مرا لابه لای چند گاو لاغر شمرد
تا به خواب رفت...!؟
پاهای لنگ من
خوابِ سنگین سنگ را
تا به گودال سنگسار
به تعبیر رفته اند...
1
در سكوت امشب،
بی سكوت تر از همیشه،تمام انسانهای روی زمین را شماره كردم.
حاصل چیزی جز یك نبود!
...
در پیاده روهای این شهر خاكستری،
من در تنگ بلور خویش
ازمیان انسانهای خاموش این شهر شلوغ میگذرم...
حکمت
که در بهشت مأوایم دهد
تا برانََدَم
و بر خاکم افکَنَد
و برادر کُشی ام آموزد...
هم او
که پیش از این
آتش را
از برای عذاب من آفریده بود...
دار...
آهای ستاره !
بر من خرده مگیر
اگر خورشیدی که تو را از من ربوده نفرین کرده ام
و ماه تمام را لعن می کنم
و هنوز
شال گردنم را
بر درختی که ناممان بر آن حک شده است
دخیل بسته ام...
انتظار
چرخش نگاه توست
که تارهای حنجره را کوک می کند
تا در آواز رهایت کنم
ای بغض دیرینه پای ِ نشسته در گلو
قفس نشینِ سینه های درد...
پرواز
چرخش کبوتران رها در نگاه توست
صدا کن مرا!
دلتنگ... !!
باز به آوازم بخوان...
ساحل
کودکیمان که به سر رسید،
کلاغه هنوز راه خانه اش را پیدا نکرده بود.
بالا که رفتیم ماست نبود .
بر زمین هم که خوردیم و تکه تکه شدیم ، دوغی در کار نبود.
ولی قصه ما همچنان از ابتدا تا به انتها دروغ دروغ بود.
نوید ابراهیم زاده پیرشهید1381
به یاد حسین پناهی
برایت گریه نمی كنم / كه آینده/ تورا آغوش گشوده است.
چگونه شكرت كنم !
كه هر روز می كاهم
شبی می افزائی...
...
غروب
كودكی سوار برچهار سالگی است
خفته بر كپه نانی خشك
با گاری پدر
از بالاشهر
پایین می رود...