تبلیغات 
توئی كه نمی شناختم ات...
كلیشه ها را فراموش كن...
شاعر پر كشید و همسر شاعرش هم ... با هم
با دختركی كه میوه زندگی شان بود و جنینی كه نیامده رفت...
گریه، اشك ، آه ، خون ...
واژه ها علیل ترند از من در این مصیبت...
*****************************************************************************
نام ات از ساق هایم شروع می شود
از دلم عبور می كند
و دهانم را به آتش می كشد...
چگونه مرگ می تواند از تو تنها گودالی را پر كند... (رضا بروسان)
ارواح تان شاد...
ناتمام...
سلام ،
همین سلام و دیگر
هیچ ...
اما توبا من سخنی داشتی ، ناتمام ...
************************************************************************
...
هنوز هم
شعرترین سرودی كه شنیده ام
آواز چكاوكی بود
كه بر شاخه ای می خواند
و شاعرترین كسی كه می شناختم
بید مجنونی
كه تنهایی اش را
از گلوی باد
می سرود...
◘
گفته بودم
بوی مهر كه بیاید
آوازهای مادری ام را
در گوش باد
زمزمه خواهم كرد
شاید / باریكه جوبار دیرخفته
به نوازش از خواب برخیزد ...
نه كه
" باران"
دعای دستهای تو و
آمین ِ این
پیاله هاست ،
پس دیگرباره بیا
كه با زمین
لبی
تر كنیم...
◘
بوی مهر می دهی...
بوی مهر می دهی
و من
رها كرده ام / كودك درونم را
آرام
در آغوش ات
آرام...
كه با تو
خواب بهار می بینم
مثل یك برگ سبز
در پاییز...
آخر قصه...
معلوم مان نشد
كه كدامین مان
آن یكی بود ، كه بود
و كدامین
آن كه
نبود...
من
كلاغ ِ زالی بودم
گمشده در / زمستانی دور
لا به لای آخرین برفی كه آسمان باریده بود / پنهان
میان ِ دسته ،دسته
كلاغان سپید پوش شهری
كه بر آن / ذغال باریده بود...
من اما سپید نپوشیده بودم
كه تنها كلاغ زالی بودم
در منتهی الیه قصه های جن و پری گُم...
تلخ كام ِهمیشه ی رؤیاهای خام
زیر آسمانی كه بالاترین ِ رنگ هاش / سیاهی بود
و سرخی افق اش را من
پر پر زده بودم...
و افسوس
كه تنها " كلاغ ِ زالی" بودم...
مرا به خاطر بسپار
مثل طعم رگه های آلبالو
لا به لای كاسه ای از برف چال ِ كودكی ات
سُرخ...
تا وقتی بزرگ می شوی
شاید
به خانه
رسیده
باشم...
سلام
پس نه عذری هست و نه هیچ بهانه و گلایه ای ...
همین دمی را خوش است كه لحظه ای با منی...
ممنون.
خوانش اول:
من و تو
تنها دو نام بوده ایم
داغی
بر بلندای كهنسال ترین درخت باغ
بر تن پوست اش
حكّ
یا تنها دو نام بر سنگی
پای همان بلندترین درخت
كه مزارمان بود...
من و تو
تنها دو نام بوده ایم
با هم اما
تا هماره در پیوند...
خوانش دوم:
به تعبیر خواب هایت آمده ام
آه ای عریان ترین بانوی اردیبهشت
گمشده در گیسوان پریشان دختركان آب
كه اسماعیل ام را
به قربانگاه " ناهید" آورده ام....
مرا به نام نیك ام بخوان:
" بهرام " نه!
كه ابراهیم...
آنك زمین ما را نفس می كشد
بر خطی از شقایق
رگه ای برف
و چمنزاری كه سبز می روید...
دست در دستان هزاران سیاوشم...
مشتاقانه منتظر حضور و نظرت هستم...
آنتی شعر...!
كه گلوی اسماعیل آورده ام
و رؤیایی صادقه... "
و شعر و فرم و ساختار و اتفاق زبانی و ارجاعات درونی و بیرونی و فرامتن و مرگ و مؤلف و خواننده و ... بارت و پلات و كوفت و هزار زهر مار دیگر...
به قهقه میهمانت می كنم یا هق هقی !؟؟ مسأله ای نیست...
مسأله اینست كه از كدام سو نگاهش كنی !
...
من از پیش محكوم حلقه ای مفقوده بوده ام !
چون غارنشینی كه به جادوی نسبیت
از سوراخی
به پسامدرن ِ ذهن كرم خورده ات
رسوخ كرده باشد!
آتشم را افروخته ام
و به دایناسورها می اندیشم...!
محكوم به زنده گی شده ام
در برج های پیش ساخته
طبقات پیش ساخته
دیوارهای پیش ساخته
و ذهن های از پیش ساخته!
دلم برای شاه نشین قدیمی و
بوی كاهگل تنگ است...
نه!
تاریخ من
اشتهایت را تحریك نمی كند
با جهاز هاضمه ای كه تنها دهانی ست و مخرجی
چون ماشین ِ كاغذ خرد كنی
كه با ولعی سیری ناپذیر
رنسانس را می بلعد
وجب به وجب - اروپا را می بلعد
و .... را می بلعد
و رشته نوارهای رنگارنگ را
با پاكوبی شادمانانه ی پیروزی
به سر و روی ما می بارد
در جشن نور افشانی !!
احتراق ِ فسفر در دستور ِ رژیم لاغری
كه سوختن چربی را از جمجمه ات آغاز می كند!
زیستن به الگوی هگل های فرامدرن
در سبك ِ آنتی تز
تا باورت شود :
سنتز ، تنها شیوه ی گیاهان است
زیر لامپ های فلورسنت!
پوست ِ هر چیزی را بخور
و مغز دكارت را ، نجَویده
در مختصات ِ كوچه های بن بست تُف كن!
تا با فشار انگشتی بر حلق ات
نیاكان هضم نشده ات را بالا بیاوری!
و فراموش نكن
كه فهرست ِ اَعلام
تمامی آن چیزی ست كه باید به خاطر سپرد
تا اندیشمندترین مردمان باشی
و " شاعر" ترین شان نیز...
***
خیال ات از شر من آسوده
دوباره پناه برده ام به استكانِ تفألی
تا باز عزلت گزین ِكنج ِ میخانه دلم باشم
مست....
كه حافظ
اعجاز شراب شیراز است و
این یلدا بس دراز
و هنوز
قلندری بیدار نیست!
چیزی شبیه شعر...!
پشت قاب نقاب دانائی
در پس ِ سنگر ِ سپید ِ سكوت
مؤمنانه به كفر ِ خویش آگاه
به تو من فكر می كنم، چه "سیاه"!
دفتر ِخاطراتِ فكر ِمرا
نقشی از خالی ِ خلأ پر كرد...
سقفِ نسیان پناهگاهم شد
كومه ای سوت و كور و ساكت و سرد...
تُردتر از سكوتِ آیینه
سنگِ فریاد را به سینه زدم!
در شكستم "شكست" پیدا شد
پینه ای روی زخم ِ كینه زدم
ذهن با درد ِزایمان درگیر
با جنین های مرده در شكمش
نطفه های حرام ِسقط شده
پیش ِپاهای "آل " ِ بد قدمش!
- رقص ِفوج ِ پرنده ها ممنوع-
-گذر ماه از آسمان قدغن-
شیر در سینه های تُرشیده
بند نافی بریده لای كفن...!
◘
...
برزخ ِ وهم و روح ِ سرگردان
گیج و آشفته و پریشان بود
به خدا پشت كرده بود چرا-
-كه خدا مِلكِ طِلق ِ ایشان بود
كنج ِ زندان ذهن ِ بیمارش
واژه هایی كشیده بر زنجیر
با الفبایی از زبانی گنگ
بندی ِ شعر نانوشته... "اسیر"
پی نوشت:
منتظر رهنمودهای نقادانه تان هستم.
خاطرات مرده شور ِ مرده! (1)
یادداشتهای یک دیوانهء شاعر!
◘ شاخ در میارم که پر در آوُردی !
"ماده کبوتر" که مرد
من نمردم !
شاید خوشبخت شی...
◘ بابا... طاهر...
بابا... عریان ...
بابا ... نان... چی!؟
بابا که نان ندارد!
نان هم بابا ندارد!
بابام خودش میگه:
" بی پدر ! ، غمِش ما رو کُشت !"
◘ بابا نان نداااارد
تازه ، دندان هم ندارد!
مثل ِ من...
راستی !
شیر ِ خشک ، سیری چند؟!
◘ آهای سهراب...
کفشای گِلی تو
باز تو آبِ رودخونه جا گذاشتی ؟!
بازم گل بازی...؟!
اگه تهمینه بفهمه...
رستم بابا تو در میاره!
◘ گریه نکن حالا...
بیا...
تا تو این سیب و پوست بکنی
من دو سه تا گاز ِت بگیرم!
آخه دارم دندون در میارم...!
◘ اِ اِ اِ ...
چینی ها رو شکستم ؟
تنهایی !
سینه مال، سینه مال رفتم
نرم و آهسته... !-
چقدر غُر زدی؟!
همشون تَرَک داشتن دیگه...
هان!
فدای سرم؟!
خوب، باشه !
◘ زندون!؟
نه بابا !
همه جا رنگِ یاس ِ
یاسیه !
خودم شمردم
یه یاسی ، دو یاسی ،...
نترس بابا!
ده تا هم نمیشن روی هم
چه برسه به "..."...
◘ ده ، بیست ، سی ....
ساله!
چهل سالگی در راه
آی که پنجاه رفت و در خوابی
راستشو بگو
چی چی رو می خوای دریابی؟!...
◘ ها!؟
مرده شور بِبَرَ تم !
من که خودم همش خودمو می برتم !
غصه خوردی...!؟
تو هم بیا !
خوابم یا كه بیدار...!
كابوس های سربی ، انگاره های گنگ
ماهی سرخ ِ سوخته! در تنگنای تُنگ
در حجم یك ریه ، تلنبار تلِّ شن
تقلّای یك نفس ، خفقان ِ اكسیژن
كاغذهای بی خط وَ كلاغی خط خطی
نقش سیاه ِ هاشور بر بمبِ ساعتی
هجوم ِ هرز ِ كارد بر جیغ ِ سرخ گوشت
گلوگیری استخوان در حلق ِ چرخ گوشت!
لب های بسته ی شعر، ماشین های دوخت...
محكوم و جرم: "میوه ممنوعه می فروخت"
گیلاس های شیرین ، بادام های تلخ
شورای ریشخند در دادگاه ِ بلخ...
طعم ِ غلیظ پوتین به دهان چه آشناست
طبل ِ بزرگ این بار در زیر ِ پای راست
در خوابِ گیجِ ِ آجر رؤیای شیشه بود
در خوابِ شیشه خورشید نوری همیشه بود
آوار پاره آجر/ خورشید را شكست...
صد پاره های شیشه و دیوانه های مست
دیواره های آتش ، یك چارچوبِ تنگ
پاهای لنگِ ما و تكرار ِ ننگِ سنگ...
... تن من مباد!...
برفهای شیری رنگ
بر نوك پستان كوههایت
لبان تشنه ی مرا می خوانند...
ای گستره ی رگهای آبی رنگ ات
خون تازه در شریانهای من!
نبض من
با چشمه های جوشان سینه ات می تپد
ای همیشه زاینده
مام ِ من!
- چشم ِ بدان از تو دور باد! -
گر بد سگالان
این یابسان ِ زال ِ یائسه
زاینده رودت را عقیم می خواهند
تو بدان!
كه چشمه های چشم مان باقی ست!
به یاد آر!
سپید ِ شعرها و
سرخ ِ رگهایی
كه نثار ِ سبز ِ تو شد!
به عزت ات قسم
زاده گان ِ خلف ات
سیل ِ بنیان كن اند...
طغیان ِ اشك و رود خون شان
مرور ِ دوباره ی تاریخ است...
گوش به فرمان ،
سر به دامان ِ تو دارم
مگر آهِ سوزانت
دامنی را بگیرد!...
تنها مرا
تو به یاد آر...!
ممنونم كه همیشه با منی ، نظراتت مرا غنیمتی است . كاستیهایم را بر من ببخش و با نقدت بر من بیفزا . ...
زخمه ها و زخمها
بزن
تا زخمه ی سازت
دلم را باز بشکافد...
بزن !
جان آفرین ِ چیره دستِ روحبخش ِ سیم ها بر چوب !
ای جراح ِ ماهر!
نوازش کن به انگشتان ِ ناز ات
تا سَحَر
این گیسوان ِ سیمگونش را
نوایی ساز کن امشب
که این زخمی
دوباره زخم ِ خود را تازه می خواهد!
نغمه ای آغاز کن
تا سوز ِ آوازش
سیاهِ پرده ی شب را بسوزاند!
به رویای سحرگاهان
کبوترهای شعرم جمله در آهنگ ِ پروازند
تا رقص ِ سپیدی
در سپیده
التیام ِ زخمشان باشد...
بزن بر سیم ِ آخر!
پرده ها را یک به یک بگشای
از این راز ِ نامکشوف
از این دل!
طلوع ِ فجر
نزدیک است...!؟؟
هزاران درود و ... بدرود...
سخنی با "او" و سخنی با " تو"
" او..."
فَلَك را چون چرخ ِ كوزه گری
" او " كرد
تا سفالینه ای سازد
از منی كه گِل بودم.
سقوط بر زمین ام شكست...
مگر دوباره بَند بَندم را به بند كشَد
به جادوی بندگی
كه " من " می كنم...
******************************************
سخنی با تو :
سخت است سخن از اندیشه گفتن در این روزگار بی منطق ! فلذا این شعر ، به شیوه دیالكتیك گوسفندی! به تمامی گوشتخواران عالم تقدیم می گردد ! ( با پوزش از ساحت تمامی گوسفندان!)
**************************
(الف- تز ! :)
رمه ای بودیم بی خبر از هراس گرگ
که تا چشم باز کرده بودیم
تنها آبشخوری بود و آغُلی
و همیشه نواله ای مُهیا بود
نه گرگ می شناختیم
و نه از غیبت ِگاه گاهِ پروارترین هامان ، پروایمان بود
که دلمان خوش بود
به آبی و آغلی و نواله ای...
رمه ای بودیم رقصان
هر از گاه به ساز چوپانی
و ترسان از عوعوی سگانی
رمه ای بودیم...
(ب- آنتی تز ! :)
آنسوی آبادی بود
حقیقتِ عریانِ تلخ
نهفته در چراگاهِ سبز
در پس ِ تأ لیف های مألوفِ آب و علف
که تنها گواهِ نا بکاری ِ چوپان
حلقوم های دریده
بر لاشه های آویخته از قناره های دکان قصابی بود
در چشمان ِ هیز ِ شکم گنده گان ِ شکم چران
تا سور چران ِ نشخوار و علف
سور و ساتِ سیخ و کباب
در تقدیر ِ سیاهِ گوسفندان باشد...
(پ - سنتز ! :)
بی گمان
تقدیر ِ ناگزیر ِ گوسفندان ، این بود
از پس ِ تعلیف های پرواربند ِ مألوف
با تألیف های آب و عَلَف...!
تا فرصتی دیگر بدرود...
ورای واژه ها
از آخرین حضور ماهی گذشت ، سالی نو شد و من سالی كهنه تر شدم .
همه را بر من ببخش! كه تنها تویی مرا امید بخش...
از کجا آغاز شد
این شعر ناتمام !؟
تنها تو می دانی
که اینچنین قلم میزنی مرا...
دستهای دعا
امیدی به فرصتی است
تا شاید
به "نیکی" ویراستش کنم .
************************************************
روزه سكوت را به نام تو افطار می كنم...
نامت اسم ِ رمز ِ شب بود
ورد بر لبانم
_ کلید ِ هر بسته دری _
که جادویی کیمیا را می مانست
تا تمامی ِ لحظه های مرده ام را
به امید زنده کُنَد ...
ای نامت نوای اسم اعظم
مسیحای من !
به تو تنها دمی مانده
دمی دیگر
در من
بِدَم...
***************************************************
فاتحه ها را تو بخوان ، یاسین ها را من خوانده ام...
در وانفسای گامهای افتاده از نفس
سنگین کوله بار کلامِ گفته را
بر دوش می کشم
و ثقل ِ کلماتِ ناگفته را
که بر شانه هایم بیشتر سنگینی می کند...
از پسِ هر گام سنگی در پس
و پیشِ هر گام سنگی در پیش
بر این گُسترده گورستان ِ سرد
خود را
بر شانه های تو بر دوش می کشم...
خاکستانی آنقدر تاریک
که شب تاب ها - این کِرم های روشنفکر –
تنها چراغ داران اند
و شعور ِ شعر را
در تابوتِ واژه ها
از شکستن ِقاموس
تا هتکِ ناموس
دهان به دهان می چرخانند ...
مشایعان به تشییع ِ خویش آمده اند!
کافیست ، سنگها را
به تعدادِ یکایکشان
شماره کُنی...
و بهار در راهست
كلام اول:
اندیشه ها
زهدان نطفه های کلامند
تا شعرها
از پس همبستری واژه ها
زاده شوند
و سیاهه هایی گردند
بر بستری سپید
و بِبالند
تا آسمانِ اندیشه ها...
كلام دوم :آنقدر هست كه ناگفتنم بهتر است...
واژه ها درونم لبریز می شوند
اما بیرون نمی ریزند...
غلیانشان را در گلو بغض می کنم
بر تارهای حنجره زنجیر بسته اند
صدا را به سیاستگاه می برند
و کلمه را به مسلخ
و سرود را به قتلگاه...
به ستوه آمده از تورّق هزارتوی خویش
به جست و جوی روزنی
خود را در آینه تکرار می کنم
آینه
تبلور واژه ی غارت می شود...
من
حتی عریانی ام را هم
به عاریت گرفته ام....
كلام سوم:
قندیل ها آب می شوند
و بنفشه ها
نفس های سبزِ زمین را می شمارند
گلدان های سُنبل و سنبله های جوانه زده
_ جوششی دیگر..._
سیر و سركه وُ سكه وُ سیب
ما وُ كتاب وُ آیینه وُ آب
سرخی ماهی و تنگنای تُنگ
بر سفره های تكرار...
شادزی به مهر ...
از هر دری...
در این دو سه ماهی كه از غار چندساله ام به در آمده ام آنچنان فضاهای متفاوتی را دیدم كه سرگیجه ام گرفت... . یكی از شكستن قاموس كلمات می گوید به نوآوری ، یكی پرده دری رواج می دهد به نام شعر اوانگارد! وان یكی مارا شعار می خواند و بزرگواری به هشدار كه زبان سرخ سر سبز می دهد بر باد!
آنسوتر چشم و لب و غمزه و جام و یار و گل و بلبل و سنبل و به به و چه چه و لاك و سِرِلاك و...
اما نسل جدیدی از شاعرانم در زایشند كه بارقه های امید می افروزند . می گویی نه! بخوانشان ...
*********************************************************
هجوم ولیمه ها در حلقومت آوار می شود
و جیغ ِتیغ
بر سنگِ سیاه مَذبَح
پروارتر می کُنَدَت!...
اندیشه
پای منبری
به قهوه ای قجری میهمان می شود
و درد
و مرض
و آلزایمر...
" تاریخ" و آلزایمر...
و تمامی قرونِ نشئگی
که تشنگی ها و گشنگی ها را از یادت برده اند
در تقلای قاشق و قاتق...!
و کاسه ای
که هر از گاه ولیمه ای در آن آوار میشود...
جهان بر سرت آوار می شود
و آوارگی
بر سرت آوار می شود...
و هنوز هم
تنت داغ است......!..!
*********************************************************************************
قرار بود نوید عزیزم زحمت این پُست را بكشد كه نشد ! و باید مرا دوباره تحمل كنید!
" كم نیستند كه پارس و پارسی را تنها پارس كرده اند و به استخوانی خاموشند "
من نهاوند را چندباره زیسته ام
رستم وار
و نه فرخ زاد
خسته از زنجیرهایی که خود به پای خود کردم
و رفیقم
و همسنگرم...
زیر هجومِ تازی و تازیانه !
بر فراز خلیج
_خلیج عربی!! _
که در سواحلش
طعم تُردِ دخترکان پارسی
لابه لای دندانها
خلال می شود...!
و در پایان پیامكهایی كه بین من و نوید بود و نتیجه اش شد این:
كنكور چهار گزینه ای:
دیوان شعر و دیوانه شاعر !، رستم كو؟
الف- رستم خوابه، رستم خوابه
ب - رستم دیگه چیه !؟؟
ج- الف و ب
د- ...
جهت پاسخ به ادامه متن مراجعه فرمایید.
برزخ...
و سپاس لحظاتی كه با من همراه می شوی...
◘در برزخی آونگ
مملو از عشق!
سرشار از نفرت!
به تمامی آدمی بودیم
نیمی فرشتگی
نیمی دیو...
ایستاده بر استوایِ جهان
پشت به آفتابِ گرمی بخشِ مهربان
_ به انتظار طلوع شب _
رشد سایه هامان را نظاره گریم...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
سفر آغاز کرده از ازل
به جستجوی ابدیتی بی نشان
خسته راه
به ناکجا آمده ایم
تا لَختی/ فقط لَختی /
بیاسائیم
و برویم
باز به ناکجایی دیگر
برویم...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
گاهی ، هر از گاهی
که خاطره هامان را مرور می کنیم
به یادمان هست
سوار بر زورق های کاغذی اوراق دفاترمان
آب هفت دریا را پیموده ایم
بی آنکه ستاره ای را در آسمان
تشانی کرده باشیم...
یادمان هست
در عبور از هر کویر
همراه ناله های باد
هم آوای گلوی کوزه ها
رُباعی خوان گذشته ایم
با کوله باری از شعر ، _همه به طعم شیر_
و همه کودکانی را بخشیده ایم
که طعم شیر برایشان خاطره ای بوده دور
در خشکی پستانهای مادرانشان...
یادمان هست
شماره گامهامان را در تخته سنگهای کوههای تمامی جهان
از پس تمامی صعودها و فرودهامان
به ثبت رسانده ایم
در ذره ذره های خاک،ریگ،علف و گیاه
در عبور از تمامی دشتهای هموار و ناهموار...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
نیمه شبی سرد و زمستانی
بر مسیری پوشیده از برفهای بکر
در سیّالیتی مرطوب
که میهمان سینه های خسته مان می کنیم
میان بخار نفس هامان
پی کشف ابدیتی بی نشان می رَویم
و می رَویم
تا آنجا که لختی
فقط لختی
بیاسائیم و دیگر بار...
ما !
نیمی فرشتگی
نیمی
دیو...
**********************************
روزهای عجیبی است ! اصلا روز گار عجیبی است و عجیب تر آنكه تعجبی را بر نمی انگیزد...!
تمامی دندانهایم را
با سنگهای میان لقمه هایم
جویده ام...
گرسنه ام...!
فرعون مرا لابه لای چند گاو لاغر شمرد
تا به خواب رفت...!؟
پاهای لنگ من
خوابِ سنگین سنگ را
تا به گودال سنگسار
به تعبیر رفته اند...
احجام هندسی...!
از فاصله ای بعید
همواره مرا می نگری
در تقاطع خطی عمودی
و خطی افقی...
آنک
لمسِ ماشه و
قلب شعر
که سوراخ می شود...
***
◘دردِ محور دارم
زانگاه که در شعری زاده شدم
نقطه ای
بی مختصّات
در صفحه ای که تنها دو بُعد دارد
و زورکی در آن چپانده شده ام
_ و صفحه
تنها دو بُعد دارد _
کمر بندم شکمم را می فشارد!
و دکمه انتهای یقه ام / گلویم را می فشارد
و دستبندم......
در چهار دیوار سلّولی
ارتفاع یافته ام...
◘ خطی بی معادله ام
در زایشگاهِ شعر آبستن
و حجمی از اشکال ِهندسی
در تلاشِ زایمانی بی درد!
تلیسه وار
دردِ شاعری می کشند شاعرانِ بی درد!
و من بی شکل می شوم
آنقدر بی شکل
که در مقیاسِ هندسه ات
نمی گنجم!
حکمت
که در بهشت مأوایم دهد
تا برانََدَم
و بر خاکم افکَنَد
و برادر کُشی ام آموزد...
هم او
که پیش از این
آتش را
از برای عذاب من آفریده بود...
دار...
آهای ستاره !
بر من خرده مگیر
اگر خورشیدی که تو را از من ربوده نفرین کرده ام
و ماه تمام را لعن می کنم
و هنوز
شال گردنم را
بر درختی که ناممان بر آن حک شده است
دخیل بسته ام...
انتظار
چرخش نگاه توست
که تارهای حنجره را کوک می کند
تا در آواز رهایت کنم
ای بغض دیرینه پای ِ نشسته در گلو
قفس نشینِ سینه های درد...
پرواز
چرخش کبوتران رها در نگاه توست
صدا کن مرا!
دلتنگ... !!
باز به آوازم بخوان...
تیم دو نفره !
افتاده است . با تیمی دو نفره منتظر نظرات سبز شما هستیم.
به یاد حسین پناهی
برایت گریه نمی كنم / كه آینده/ تورا آغوش گشوده است.
چگونه شكرت كنم !
كه هر روز می كاهم
شبی می افزائی...
...
غروب
كودكی سوار برچهار سالگی است
خفته بر كپه نانی خشك
با گاری پدر
از بالاشهر
پایین می رود...
* و زندگی دوباره آغاز می شود
از پی سالی رخوت در قالبی دیگر باز گشته ام به تمامی، با تمامی سیاهه های سپیدم كه گرچه دیرزمانی رهاشان كردم هرگز رهایم نكردند ...
بازهم برای تو خواهم گفت...
مرگ پایان کبوتر نیست
سلامی با بوی دلتنگی...
وبلاگ سیاهه های سپید با مشکلاتی که برایش پیش آمد
به خصوص مشکل سرور سایت میهن بلاگ به همین سادگی نابود شد....
اما قول می دهم به زودی ققنوس وار سر از خاکستر به در آورد...
منتظر باشید.
قربان همه تان- مهران