سلام ،
همین سلام و دیگر
هیچ ...
اما توبا من سخنی داشتی ، ناتمام ...
************************************************************************
...
هنوز هم
شعرترین سرودی كه شنیده ام
آواز چكاوكی بود
كه بر شاخه ای می خواند
و شاعرترین كسی كه می شناختم
بید مجنونی
كه تنهایی اش را
از گلوی باد
می سرود...
◘
گفته بودم
بوی مهر كه بیاید
آوازهای مادری ام را
در گوش باد
زمزمه خواهم كرد
شاید / باریكه جوبار دیرخفته
به نوازش از خواب برخیزد ...
نه كه
" باران"
دعای دستهای تو و
آمین ِ این
پیاله هاست ،
پس دیگرباره بیا
كه با زمین
لبی
تر كنیم...
◘
بوی مهر می دهی...
بوی مهر می دهی
و من
رها كرده ام / كودك درونم را
آرام
در آغوش ات
آرام...
كه با تو
خواب بهار می بینم
مثل یك برگ سبز
در پاییز...
]]>معلوم مان نشد
كه كدامین مان
آن یكی بود ، كه بود
و كدامین
آن كه
نبود...
من
كلاغ ِ زالی بودم
گمشده در / زمستانی دور
لا به لای آخرین برفی كه آسمان باریده بود / پنهان
میان ِ دسته ،دسته
كلاغان سپید پوش شهری
كه بر آن / ذغال باریده بود...
من اما سپید نپوشیده بودم
كه تنها كلاغ زالی بودم
در منتهی الیه قصه های جن و پری گُم...
تلخ كام ِهمیشه ی رؤیاهای خام
زیر آسمانی كه بالاترین ِ رنگ هاش / سیاهی بود
و سرخی افق اش را من
پر پر زده بودم...
و افسوس
كه تنها " كلاغ ِ زالی" بودم...
مرا به خاطر بسپار
مثل طعم رگه های آلبالو
لا به لای كاسه ای از برف چال ِ كودكی ات
سُرخ...
تا وقتی بزرگ می شوی
شاید
به خانه
رسیده
باشم...
]]>
خوانش اول:
من و تو
تنها دو نام بوده ایم
داغی
بر بلندای كهنسال ترین درخت باغ
بر تن پوست اش
حكّ
یا تنها دو نام بر سنگی
پای همان بلندترین درخت
كه مزارمان بود...
من و تو
تنها دو نام بوده ایم
با هم اما
تا هماره در پیوند...
خوانش دوم:
به تعبیر خواب هایت آمده ام
آه ای عریان ترین بانوی اردیبهشت
گمشده در گیسوان پریشان دختركان آب
كه اسماعیل ام را
به قربانگاه " ناهید" آورده ام....
مرا به نام نیك ام بخوان:
" بهرام " نه!
كه ابراهیم...
آنك زمین ما را نفس می كشد
بر خطی از شقایق
رگه ای برف
و چمنزاری كه سبز می روید...
دست در دستان هزاران سیاوشم...
مشتاقانه منتظر حضور و نظرت هستم...
برای تو می نویسم
وعطر گیسوانت...
..گرمای تنت که خون را در رگهای این مرد یخی جاری میکند.
برای چشمانت
وبرق کودکی نهفته در خیره گی شان...
..خنده هایت
که شکوفه ها را
بر تن درختان زمستان می گشاید
وآغوشت
که نم نم باران است
بر سبزه های نازک بهار..
برای تو می نویسم
که حریری که نازکی
همچون خیال من
که اگر برنجی
خواهم مرد...
برای تو مینویسم
ای عزیز ترین روزها و شبهایم...
]]>به حلقه ای
گرفتند و بردند
ماده سگی را که به حیاط خانه مان پناه آورده بود
و
توله ای را که زاییده بود
برای مرگ آرام...
به جرم اینکه پارس میکردند
به بچه های تخس همسایه
وقتی با سنگ میزدندشان.
مادرم دلش شکست
ومن
گریه...
نکردم.
]]>و تو زاده شدی و من زاده شدم!
من زاده گدازه های تکفیرم
معشوق زائده های تزویرم
مفلوک ثانیه های تکثیرم
مشکوک بر دلیل تکبیرم
آری انسانم انسان!
انسان 21 قرن پس از میلاد مسیح مصلوب که خود بر صلیبش کشیدم و خود میلادش مبدا زمان
حضورخویش...
و خود نوح رهانیدم از طوفان
و ابراهیم را درآتش افکندم
و او که فرقش بر محراب شکافتم و شیعه او گشتم
و او که تشنه زمین ز خون تازه گلویش سیراب کردم و مویه کنان سینه زنان بر سر کوفتم...
آری انسانم ،انسان!
انسان پوک پوچ بی معنی!
شاهکار خدا و تنها شکاک در او!
و اکنون غنوده بر فضولاتم منتظرم،
منتظریم!
مصلح به صلاح خویش!
قائم در راه است تا با او چه کنیم!؟
نوید1378
]]>آغشته به كا فور كلمات
پیچیده در كفن حیل
مزورانه بر دوشمان میكشند
وما
همه مان غرق شده ایم
پیش از انكه كشتیهایمان غرق شوند.
]]>