تبلیغات 
پنجشنبه 14 خرداد 1388
... تن من مباد!...
به ایرانم...
برفهای شیری رنگ
بر نوك پستان كوههایت
لبان تشنه ی مرا می خوانند...
ای گستره ی رگهای آبی رنگ ات
خون تازه در شریانهای من!
نبض من
با چشمه های جوشان سینه ات می تپد
ای همیشه زاینده
مام ِ من!
- چشم ِ بدان از تو دور باد! -
گر بد سگالان
این یابسان ِ زال ِ یائسه
زاینده رودت را عقیم می خواهند
تو بدان!
كه چشمه های چشم مان باقی ست!
به یاد آر!
سپید ِ شعرها و
سرخ ِ رگهایی
كه نثار ِ سبز ِ تو شد!
به عزت ات قسم
زاده گان ِ خلف ات
سیل ِ بنیان كن اند...
طغیان ِ اشك و رود خون شان
مرور ِ دوباره ی تاریخ است...
گوش به فرمان ،
سر به دامان ِ تو دارم
مگر آهِ سوزانت
دامنی را بگیرد!...
تنها مرا
تو به یاد آر...!
ممنونم كه همیشه با منی ، نظراتت مرا غنیمتی است . كاستیهایم را بر من ببخش و با نقدت بر من بیفزا . ...
زخمه ها و زخمها
بزن
تا زخمه ی سازت
دلم را باز بشکافد...
بزن !
جان آفرین ِ چیره دستِ روحبخش ِ سیم ها بر چوب !
ای جراح ِ ماهر!
نوازش کن به انگشتان ِ ناز ات
تا سَحَر
این گیسوان ِ سیمگونش را
نوایی ساز کن امشب
که این زخمی
دوباره زخم ِ خود را تازه می خواهد!
نغمه ای آغاز کن
تا سوز ِ آوازش
سیاهِ پرده ی شب را بسوزاند!
به رویای سحرگاهان
کبوترهای شعرم جمله در آهنگ ِ پروازند
تا رقص ِ سپیدی
در سپیده
التیام ِ زخمشان باشد...
بزن بر سیم ِ آخر!
پرده ها را یک به یک بگشای
از این راز ِ نامکشوف
از این دل!
طلوع ِ فجر
نزدیک است...!؟؟
هزاران درود و ... بدرود...
برفهای شیری رنگ
بر نوك پستان كوههایت
لبان تشنه ی مرا می خوانند...
ای گستره ی رگهای آبی رنگ ات
خون تازه در شریانهای من!
نبض من
با چشمه های جوشان سینه ات می تپد
ای همیشه زاینده
مام ِ من!
- چشم ِ بدان از تو دور باد! -
گر بد سگالان
این یابسان ِ زال ِ یائسه
زاینده رودت را عقیم می خواهند
تو بدان!
كه چشمه های چشم مان باقی ست!
به یاد آر!
سپید ِ شعرها و
سرخ ِ رگهایی
كه نثار ِ سبز ِ تو شد!
به عزت ات قسم
زاده گان ِ خلف ات
سیل ِ بنیان كن اند...
طغیان ِ اشك و رود خون شان
مرور ِ دوباره ی تاریخ است...
گوش به فرمان ،
سر به دامان ِ تو دارم
مگر آهِ سوزانت
دامنی را بگیرد!...
تنها مرا
تو به یاد آر...!
ممنونم كه همیشه با منی ، نظراتت مرا غنیمتی است . كاستیهایم را بر من ببخش و با نقدت بر من بیفزا . ...
زخمه ها و زخمها
بزن
تا زخمه ی سازت
دلم را باز بشکافد...
بزن !
جان آفرین ِ چیره دستِ روحبخش ِ سیم ها بر چوب !
ای جراح ِ ماهر!
نوازش کن به انگشتان ِ ناز ات
تا سَحَر
این گیسوان ِ سیمگونش را
نوایی ساز کن امشب
که این زخمی
دوباره زخم ِ خود را تازه می خواهد!
نغمه ای آغاز کن
تا سوز ِ آوازش
سیاهِ پرده ی شب را بسوزاند!
به رویای سحرگاهان
کبوترهای شعرم جمله در آهنگ ِ پروازند
تا رقص ِ سپیدی
در سپیده
التیام ِ زخمشان باشد...
بزن بر سیم ِ آخر!
پرده ها را یک به یک بگشای
از این راز ِ نامکشوف
از این دل!
طلوع ِ فجر
نزدیک است...!؟؟
هزاران درود و ... بدرود...