تبلیغات 
سه شنبه 22 بهمن 1387
برزخ...
ممنونم كه مرا میخوانی و منت دار نظرات امید بخشت كه بارور می كندم
و سپاس لحظاتی كه با من همراه می شوی...
◘در برزخی آونگ
مملو از عشق!
سرشار از نفرت!
به تمامی آدمی بودیم
نیمی فرشتگی
نیمی دیو...
ایستاده بر استوایِ جهان
پشت به آفتابِ گرمی بخشِ مهربان
_ به انتظار طلوع شب _
رشد سایه هامان را نظاره گریم...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
سفر آغاز کرده از ازل
به جستجوی ابدیتی بی نشان
خسته راه
به ناکجا آمده ایم
تا لَختی/ فقط لَختی /
بیاسائیم
و برویم
باز به ناکجایی دیگر
برویم...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
گاهی ، هر از گاهی
که خاطره هامان را مرور می کنیم
به یادمان هست
سوار بر زورق های کاغذی اوراق دفاترمان
آب هفت دریا را پیموده ایم
بی آنکه ستاره ای را در آسمان
تشانی کرده باشیم...
یادمان هست
در عبور از هر کویر
همراه ناله های باد
هم آوای گلوی کوزه ها
رُباعی خوان گذشته ایم
با کوله باری از شعر ، _همه به طعم شیر_
و همه کودکانی را بخشیده ایم
که طعم شیر برایشان خاطره ای بوده دور
در خشکی پستانهای مادرانشان...
یادمان هست
شماره گامهامان را در تخته سنگهای کوههای تمامی جهان
از پس تمامی صعودها و فرودهامان
به ثبت رسانده ایم
در ذره ذره های خاک،ریگ،علف و گیاه
در عبور از تمامی دشتهای هموار و ناهموار...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
نیمه شبی سرد و زمستانی
بر مسیری پوشیده از برفهای بکر
در سیّالیتی مرطوب
که میهمان سینه های خسته مان می کنیم
میان بخار نفس هامان
پی کشف ابدیتی بی نشان می رَویم
و می رَویم
تا آنجا که لختی
فقط لختی
بیاسائیم و دیگر بار...
ما !
نیمی فرشتگی
نیمی
دیو...
**********************************
روزهای عجیبی است ! اصلا روز گار عجیبی است و عجیب تر آنكه تعجبی را بر نمی انگیزد...!
تمامی دندانهایم را
با سنگهای میان لقمه هایم
جویده ام...
گرسنه ام...!
فرعون مرا لابه لای چند گاو لاغر شمرد
تا به خواب رفت...!؟
پاهای لنگ من
خوابِ سنگین سنگ را
تا به گودال سنگسار
به تعبیر رفته اند...
و سپاس لحظاتی كه با من همراه می شوی...
◘در برزخی آونگ
مملو از عشق!
سرشار از نفرت!
به تمامی آدمی بودیم
نیمی فرشتگی
نیمی دیو...
ایستاده بر استوایِ جهان
پشت به آفتابِ گرمی بخشِ مهربان
_ به انتظار طلوع شب _
رشد سایه هامان را نظاره گریم...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
سفر آغاز کرده از ازل
به جستجوی ابدیتی بی نشان
خسته راه
به ناکجا آمده ایم
تا لَختی/ فقط لَختی /
بیاسائیم
و برویم
باز به ناکجایی دیگر
برویم...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
گاهی ، هر از گاهی
که خاطره هامان را مرور می کنیم
به یادمان هست
سوار بر زورق های کاغذی اوراق دفاترمان
آب هفت دریا را پیموده ایم
بی آنکه ستاره ای را در آسمان
تشانی کرده باشیم...
یادمان هست
در عبور از هر کویر
همراه ناله های باد
هم آوای گلوی کوزه ها
رُباعی خوان گذشته ایم
با کوله باری از شعر ، _همه به طعم شیر_
و همه کودکانی را بخشیده ایم
که طعم شیر برایشان خاطره ای بوده دور
در خشکی پستانهای مادرانشان...
یادمان هست
شماره گامهامان را در تخته سنگهای کوههای تمامی جهان
از پس تمامی صعودها و فرودهامان
به ثبت رسانده ایم
در ذره ذره های خاک،ریگ،علف و گیاه
در عبور از تمامی دشتهای هموار و ناهموار...
◘ ما
نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
نیمه شبی سرد و زمستانی
بر مسیری پوشیده از برفهای بکر
در سیّالیتی مرطوب
که میهمان سینه های خسته مان می کنیم
میان بخار نفس هامان
پی کشف ابدیتی بی نشان می رَویم
و می رَویم
تا آنجا که لختی
فقط لختی
بیاسائیم و دیگر بار...
ما !
نیمی فرشتگی
نیمی
دیو...
**********************************
روزهای عجیبی است ! اصلا روز گار عجیبی است و عجیب تر آنكه تعجبی را بر نمی انگیزد...!
تمامی دندانهایم را
با سنگهای میان لقمه هایم
جویده ام...
گرسنه ام...!
فرعون مرا لابه لای چند گاو لاغر شمرد
تا به خواب رفت...!؟
پاهای لنگ من
خوابِ سنگین سنگ را
تا به گودال سنگسار
به تعبیر رفته اند...