تبلیغات
سیاهه های سپید
جمعه 16 آبان 1393

.....یار

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

با من نبودی ای یار...
                         همرزم 
                              همسنگر..
         دراین جنگ تن به تن    با دشمن روزگار!
تنها بودم وخسته
                       وتو 
     یا تیغ بر من میکشیدی
    یا تیزی خنجرت را به تن خود آزمون میکردی
                                                         ویا 
                                                        به دستمالی سپید دشمن را به میهمانی جنازه ام میخواندی
                                             و اکنون
                                                من کشته دشمنم
                                                     وتو را به اسارت میبرند

                                                      با صدای سنگین زنجیرهای  در پایت
                                                                    در این غروب
                                                           سنگین سنگین  راه میروی 
                                                                                              ودر اندیشه ات 
                                                                                                         که ای کاش 
                                                                                                              کشته میشدی!!



                                                                                  نوید ابراهیم زاده پیرشهید 1392


پنجشنبه 28 فروردین 1393

.....

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

كسی نمی آید ‌
              كسی نمی رود
این روزهای خالی و این بوته های خیار
                                                 در سرم هیچ میبافد
                                                      وغم 
                                                          كه بلند میشود درجانم با ساقه های ذرت
                                                 و دلم كه با بوته های گوجه خون میشود.
كسی نمی آید،كسی نمیرود،
من تشنه ام و حتی اشك خودش را دریغ میكند...!
این جاده ها واین ماشین فرسوده تمام نمیشود...!
فقط،
    گاهی،  
           نفس میكشم...
...............
من خسته ام و این پاها از رفتن باز نمی ماند
                                                  و این گلوی لامسب بغضش را نمی تركاند...
                                                                     فریاد نمیكند .....
در میان ازدحام بی منطق آدمهایی
                                        كه 
                                          امروزشان را گم كرده اند و به جستجوی فردایند.!
مردمی كه نمیدانند
 وقتی هوا خوب است،
آسمان آبیست وگندمزارها در رقصند،
پستان گوسپندان پر شیر است،
                                  سیاه پوشیدن معنا ندارد،
                                   زاری معنا ندارد...!
مردمی كه فرق كفر و ایمان را نمیدانند..!

چرا این باریكه ی نور مرا به دریچه ای نمیرساند،یا تمام نمیشود؟!
میخواهم بروم....
شنیده ام در همه جای دورتر از اینجا،
مردم، 
      امروزشان را جشن میگیرند ،با سفره هایی ساده و استكانهایی كوچك....
میخواهم بروم   اما ،
ریشه هایم در این چمدان جا نمیشود..

مادرم ،پدرم ،خواهرم،
برادرانم، 
عشقم ،
دوستانم،
كوههای شهرم،رودخانه ها...

                               وگندمزار....
لبخندهایی كه با یك سلام ،گاهی دلم را گرم میكند..
                                                         دراین چمدان جا نمیشوند.
گاه آرزو میكنم یكی بیاید و مرا اره كند..!
دارم تمام میشوم و این پاییز سر آمدن ندارد..
میدانی!
گاه آرزو میكنم كاش من هم ،
                                  كفتاری بودم
                                                        در این جنگل بی شیر پر درخت....


                                                                         نوید ابراهیم زاده پیرشهید.تابستان92.   










پنجشنبه 8 فروردین 1392

" بهار "

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :بدون شرح... ،


سلام ...
سال تان نو شد . امید كه خودتان هم!

بهاریه !
****************

سكوت ِ سنگین ِساعات ِ سربی

                سرخی ِ سیلی ِ سرد ِ زمستان...

                              نشسته همه سر ِ سفره ی بی نان!

                      بهار /  از همیشه تكیده تر امّا

                     می رسد از راه...

        لبخند تلخی بر لبش دارد

           قرص نانی در دامنش دارد

               بغض ِ آسمان می تركد ... امّا

                          ما همه

                                    شادیم...

                               " بهار " می خندد......



ایضأ له ! !

*****************

1


بهار از دریچه نگاهم كرد...

ایستاده در سلول انفرادی ام

در نگاهش

زُل زده بودم

 

مثل ِ گل ِسرخی

 

سرش را پایین انداخت و

رفت...

-----------------------

2

درخت ها

اعتصاب ِ شكوفه كرده اند!

وَ تن های برهنه شان

در باد می لرزد...

 

گنجشك ها نیامده گریختند و

بهار

همراهشان بود...

----------------------

3

صورتش را _حسابی_  سیاه كرده بود!

با شعر خندهایی كه به لكنت می خواند

" بهار "

كه سرخ پوشیده بود و

دایره می زد ...

---------------------

4

پاره كفش هامان را كه دید

صورتش را زیر چادرش گم كرد...

 

برف ها

از خجالت  آب شدند

 

بهار

آمد...!

--------------------------

5

بهار

بوی نان ِ قندی می دهد

با نیمه ای نارنج

 

طعم سمنوی بعد ِ سال  تحویل

 

این الباقی بساط مان است

كه تا سیزده

می خوریم...

--------------------------------

6

مادرم

كاسه كاسه / ارزن

- سبز-  كرده است

 

من امّا

غصّه نخورد م

 

پرنده مان

بهاری پیش

مرده بود...!

------------------------------

 

7

خیار و كمبزه و ...

پیشكش!

 

بُزَك كه مرد

می خوای بیا

نمی خوای

نیا...!

 


پنجشنبه 22 دی 1390

رودخانه غمگین ؛رودخانه خشمگین.

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

چگونه شعر بگوید رود رودخانه ای
                                            كه زمزمه اش پر است از فاضلاب كارخانه مجاور...
شاید سر به طغیان بردارد
                                 بل هضم كند كار خانه مجاور را.


سه شنبه 15 آذر 1390

توئی كه نمی شناختم ات...

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    

كوتاه و دردناك...
كلیشه ها را فراموش كن...
شاعر پر كشید و همسر شاعرش هم ... با هم
با دختركی كه میوه زندگی شان بود و جنینی كه نیامده رفت...
گریه، اشك ، آه ، خون ...
واژه ها علیل ترند از من در این مصیبت...
*****************************************************************************


نام ات از ساق هایم شروع می شود
 از دلم عبور می كند
و دهانم را به آتش می كشد...

چگونه  مرگ می تواند از تو تنها گودالی را پر كند... (رضا بروسان)



ارواح تان شاد...


چهارشنبه 27 مهر 1390

ناتمام...

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :سیاهه های سپید ،

         سلام ،

               همین سلام و دیگر

                                      هیچ ...

                        اما توبا  من سخنی داشتی ، ناتمام ...

************************************************************************

...

هنوز هم

شعرترین سرودی كه شنیده ام

آواز چكاوكی بود

            كه بر شاخه ای می خواند


و شاعرترین كسی  كه  می شناختم

                                بید مجنونی

                                   كه تنهایی اش را

                                               از گلوی باد

                                                  می سرود...

                        ◘

                         گفته بودم

                         بوی مهر كه بیاید

                             آوازهای مادری ام را

                                           در گوش باد

                                                زمزمه خواهم كرد

                                                    شاید / باریكه جوبار دیرخفته

                                                           به نوازش از خواب برخیزد ...

                                          نه  كه

                                            " باران"

                                                 دعای دستهای تو و

                                                      آمین ِ  این  پیاله هاست ،

                                            پس دیگرباره بیا

                                                     كه با زمین

                                                                لبی

                                                                  تر كنیم...

                                 ◘

                                   بوی مهر می دهی...

                                              بوی مهر می دهی     

                                                           و من

                                                           رها كرده ام / كودك درونم را

                                                              آرام

                                                                در آغوش ات

                                                                        آرام...

                                                                            كه با تو

                                                                            خواب بهار می بینم

                                                                             مثل یك برگ سبز

                                                                                        در پاییز...


شنبه 4 تیر 1390

آخر قصه...

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    


معلوم مان نشد

كه كدامین مان

آن یكی بود ، كه بود

                       و كدامین

                             آن كه

                                  نبود...

من

 كلاغ ِ زالی بودم

گمشده در /  زمستانی دور

لا به لای آخرین برفی كه آسمان باریده بود / پنهان

میان ِ دسته ،دسته

 كلاغان سپید پوش شهری

كه بر آن /  ذغال باریده بود...

 

من اما سپید نپوشیده بودم

                كه تنها كلاغ زالی بودم

                     در منتهی الیه قصه های جن و پری گُم...

 

تلخ كام  ِهمیشه ی رؤیاهای خام

زیر آسمانی كه بالاترین ِ رنگ هاش /  سیاهی بود

                                و سرخی افق اش را من

                                                           پر پر زده بودم...

                                                         و افسوس

                                                                كه تنها " كلاغ ِ زالی"  بودم...

 

                               مرا به خاطر بسپار

                                      مثل طعم رگه های آلبالو

                                         لا به لای كاسه ای از  برف چال ِ  كودكی ات

                                                                                           سُرخ...

 

                                                           تا وقتی بزرگ می شوی

                                                           شاید

                                                                  به خانه

                                                                          رسیده

                                                                                 باشم...

 


جمعه 30 اردیبهشت 1390

سلام

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    

سلامی پس از سالی و اندی...و انگار هنوز هم ثابت ایستاده است زمان...پس از سالی و اندی!
 پس نه عذری هست و نه هیچ بهانه  و گلایه ای ...
 همین دمی را خوش است كه لحظه ای با منی...
                                                                ممنون.

خوانش اول:

من و تو

      تنها دو نام بوده ایم

     داغی

        بر بلندای كهنسال ترین درخت باغ

                                    بر تن پوست اش

                                                         حكّ

               یا تنها دو نام بر سنگی

                        پای همان بلندترین درخت

                                        كه مزارمان بود...

             من و تو

                 تنها دو نام بوده ایم

                                با هم اما

                                  تا هماره در پیوند...

خوانش دوم:

                   به تعبیر خواب هایت آمده ام

                          آه ای عریان ترین بانوی اردیبهشت

                                  گمشده در گیسوان پریشان دختركان آب

                                      كه اسماعیل ام را

                                        به قربانگاه " ناهید"  آورده ام....

 

                                      مرا به نام نیك ام بخوان:

                                                         " بهرام " نه!

                                                                        كه ابراهیم...

 

                                        آنك زمین ما را نفس می كشد

                                                بر خطی  از شقایق

                                                         رگه ای برف

                                                           و چمنزاری كه سبز می روید...


                                               دست در دستان هزاران سیاوشم...




مشتاقانه منتظر حضور و نظرت هستم...





پنجشنبه 28 مرداد 1389

حرف

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    نوع مطلب :بدون شرح... ،

چرا با خنده های من نمیخندی؟
                              باید با گریه های تو گریه کنم تا دوستم داشته باشی؟!


پنجشنبه 28 مرداد 1389

پرواز

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    نوع مطلب :بدون شرح... ،

مثل خروسی شده ام که
                             وقتی به بالهایش نگاه می کند
                                                                 دلیل وجودشان را نمی فهمد.


سه شنبه 26 مرداد 1389

روزها به چه سمتی در حر كتند.

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

1:میدانم روزی هفت تیری را به سمت شقیقه ام خواهم گرفت
                                                                  ولی
                                                                        میدانم كه پیش ازآن
                                                                                      تمام دشمنانم را كشته ام.
2:میدانم كه روزی هفت تیری را به سمت شقیقه ام خواهم گرفت
                                                                   و از تنها چیزی كه میترسم
                                                                                     این است كه
                                                                   پیش از آن
                                                              تمام دشمنانم را نكشته باشم.
                                                                              


سه شنبه 19 آبان 1388

مریم

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

(چگونه شعری برای تو میتوان نوشت که تو خود شعری)

 

 

برای تو می نویسم

وعطر گیسوانت...

..گرمای تنت که خون را در رگهای این مرد یخی جاری میکند.

برای چشمانت

وبرق کودکی نهفته در خیره گی شان...

..خنده هایت

که شکوفه ها را

بر تن درختان زمستان می گشاید

وآغوشت

که نم نم باران است

 بر سبزه های نازک بهار..

برای تو می نویسم

که حریری که نازکی

همچون خیال من

 که اگر برنجی

 

  خواهم مرد...

برای تو مینویسم

ای عزیز ترین روزها و شبهایم...


یکشنبه 17 آبان 1388

عاقبت

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

ماموران شهرداری

                     به حلقه ای

گرفتند و بردند

ماده سگی را که به حیاط خانه مان پناه آورده بود

و

توله ای را که زاییده بود

برای مرگ آرام...

به جرم اینکه پارس میکردند

                           به بچه های تخس همسایه

                                                   وقتی با سنگ میزدندشان.

مادرم دلش شکست

ومن

گریه...

نکردم.


سه شنبه 12 آبان 1388

آنتی شعر...!

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :سیاهه های سپید ،

 " ... ابراهیم برخیز
                 كه گلوی اسماعیل آورده ام
                                      و رؤیایی صادقه... "

و شعر و فرم و ساختار و اتفاق زبانی و ارجاعات درونی و بیرونی و فرامتن و مرگ و مؤلف و خواننده و ... بارت و پلات و كوفت و هزار زهر مار دیگر...
به قهقه میهمانت می كنم یا هق هقی !؟؟  مسأله ای نیست...
مسأله اینست كه از كدام سو نگاهش كنی !


...
   من از پیش محكوم حلقه ای مفقوده بوده ام !
         چون غارنشینی كه به جادوی نسبیت
                                       از سوراخی
                                           به پسامدرن ِ ذهن كرم خورده ات
                                                                       رسوخ كرده باشد!
                                             آتشم را افروخته ام
                                                           و به دایناسورها می اندیشم...!

 محكوم به زنده گی شده ام
          در برج های پیش ساخته
                   طبقات پیش ساخته 
                     دیوارهای پیش ساخته
                        و ذهن های از پیش ساخته!

                دلم برای شاه نشین قدیمی و
                            بوی كاهگل تنگ است...

 نه!
  تاریخ من
        اشتهایت را تحریك نمی كند    
              با جهاز هاضمه ای كه تنها دهانی ست و مخرجی
              چون ماشین ِ كاغذ خرد كنی
                   كه با ولعی سیری ناپذیر
                                   رنسانس را می بلعد
                                   وجب به وجب - اروپا را می بلعد 
                                    و .... را می بلعد
                                      و رشته نوارهای رنگارنگ را
                                          با پاكوبی شادمانانه ی پیروزی
                                                   به سر و روی ما می بارد
                                                           در جشن نور افشانی   !!

      احتراق ِ فسفر در دستور ِ رژیم لاغری
         كه سوختن چربی را از جمجمه ات آغاز می كند!
             زیستن به الگوی هگل های فرامدرن
                                       در سبك ِ آنتی تز
                                           تا باورت شود :
                                              سنتز ، تنها شیوه ی گیاهان است
                                                           زیر لامپ های فلورسنت!

             پوست ِ هر چیزی را بخور
                 و مغز دكارت را ، نجَویده
                      در مختصات ِ كوچه های بن بست تُف كن!
                                     تا با فشار انگشتی بر حلق ات
                                        نیاكان هضم نشده ات را بالا بیاوری!
                                     
                                         و فراموش نكن
                                            كه فهرست ِ اَعلام
                                              تمامی آن چیزی ست كه باید به خاطر سپرد
                                                     تا اندیشمندترین مردمان باشی
                                                                     و " شاعر" ترین شان نیز... 
                                          
           ***
           خیال ات از شر من آسوده 
             دوباره پناه برده ام به استكانِ تفألی
                تا باز عزلت گزین ِكنج ِ میخانه دلم باشم
                                                             مست....

                       كه حافظ
                             اعجاز شراب شیراز است و
                                             این یلدا بس دراز
                                                            و هنوز
                                                              قلندری بیدار نیست!

     


شنبه 7 شهریور 1388

انسان

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    نوع مطلب :دو پنجره بریك دیوار ،

و آنگاه گفت تا باشی...

و تو زاده  شدی و من زاده شدم!

من زاده گدازه های تکفیرم

                    معشوق زائده های تزویرم

مفلوک ثانیه های تکثیرم

مشکوک بر دلیل تکبیرم

                     آری انسانم انسان!

انسان 21 قرن پس از میلاد مسیح مصلوب که خود بر صلیبش کشیدم و خود میلادش مبدا زمان

حضورخویش...

و خود نوح  رهانیدم از طوفان 

                                    و ابراهیم را درآتش افکندم

                                           و او که فرقش بر محراب شکافتم و شیعه او گشتم

و او که تشنه زمین ز خون تازه گلویش سیراب کردم و مویه کنان سینه زنان بر سر کوفتم...

آری انسانم ،انسان!

انسان پوک پوچ بی معنی!

شاهکار خدا و تنها شکاک در او!

و اکنون غنوده بر فضولاتم  منتظرم،

                                           منتظریم!

مصلح به صلاح خویش!

قائم در راه است تا با او چه کنیم!؟

                                                       نوید1378


پنجشنبه 22 مرداد 1388

چیزی شبیه شعر...!

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :سیاهه های سپید ،


پشت قاب نقاب دانائی
در پس ِ سنگر ِ سپید ِ سكوت
مؤمنانه به كفر ِ خویش آگاه
به تو من فكر می كنم، چه "سیاه"!

             دفتر ِخاطراتِ فكر ِمرا
              نقشی از خالی ِ خلأ  پر كرد...
            سقفِ نسیان پناهگاهم شد
           كومه ای سوت و كور و ساكت و سرد...

                  تُردتر از سكوتِ آیینه
                        سنگِ فریاد را به سینه زدم!
                  در شكستم "شكست" پیدا شد
                      پینه ای روی زخم ِ كینه زدم

                                   ذهن با درد ِزایمان درگیر
                                        با جنین های مرده در شكمش
                                  نطفه های حرام ِسقط شده
                                      پیش ِپاهای "آل " ِ بد قدمش!

                                    - رقص ِفوج ِ پرنده ها ممنوع-
                                           -گذر ماه از آسمان قدغن-
                                             شیر در سینه های تُرشیده
                                                   بند نافی بریده لای كفن...!

...
برزخ ِ وهم و روح ِ سرگردان
گیج و آشفته و پریشان بود
به خدا پشت كرده بود چرا-
-كه خدا مِلكِ طِلق ِ ایشان بود

كنج ِ زندان ذهن ِ بیمارش
واژه هایی كشیده بر زنجیر
با الفبایی از زبانی گنگ
بندی ِ شعر نانوشته... "اسیر"

پی نوشت:
منتظر رهنمودهای نقادانه تان هستم.





جمعه 16 مرداد 1388

خاطرات مرده شور ِ مرده! (1)

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :دو پنجره بریك دیوار ،

    از دفتر خاطرات یک مرده شور ِ مرده  
                         یادداشتهای یک دیوانهء شاعر!


      ◘ شاخ در میارم که پر در آوُردی  !
                   "ماده کبوتر"  که مرد
                              من نمردم !
                                 شاید خوشبخت شی...


      ◘ بابا... طاهر...
           بابا... عریان ...
            بابا ... نان... چی!؟
               بابا که نان ندارد!
                 نان هم بابا ندارد!
               بابام خودش میگه:
                   " بی پدر ! ، غمِش ما رو کُشت   !"


    ◘ بابا   نان   نداااارد
          تازه ، دندان هم ندارد!
                        مثل ِ من...
                 راستی !
                    شیر ِ خشک ، سیری چند؟!


    ◘ آهای سهراب...
           کفشای گِلی تو
                باز تو آبِ رودخونه جا گذاشتی ؟!
                     بازم گل بازی...؟!
              اگه تهمینه بفهمه...
                      رستم بابا تو در میاره!

    ◘ گریه نکن حالا...
                      بیا...
                         تا تو این سیب و پوست بکنی
                            من دو سه تا گاز ِت بگیرم!
                                  آخه دارم دندون در میارم...!

    ◘ اِ اِ اِ ...
         چینی ها رو شکستم ؟
               تنهایی !
                   سینه مال، سینه مال رفتم
نرم و آهسته... !-
                  
                     چقدر غُر زدی؟!
                         همشون تَرَک داشتن دیگه...

                  هان!
                         فدای سرم؟!
                                خوب، باشه !

    ◘ زندون!؟
           نه بابا !
               همه جا رنگِ یاس ِ
                                 یاسیه !
               خودم شمردم
                     یه یاسی ، دو یاسی ،...
                      نترس بابا!
                            ده تا هم نمیشن روی هم
                                            چه برسه به "..."...

    ◘ ده ، بیست ، سی ....
                 ساله!
                   چهل سالگی در راه
                         آی که پنجاه رفت و در خوابی
                                راستشو بگو
                                        چی چی رو می خوای دریابی؟!...
         

    ◘ ها!؟
          مرده شور بِبَرَ تم !
          من که خودم همش خودمو می برتم !
                   غصه خوردی...!؟
                       
                                    تو هم بیا !

 


یکشنبه 14 تیر 1388

....

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

جیفه متعفن فجری  نابكار را

               آغشته به كا فور كلمات

                                          پیچیده در كفن حیل

مزورانه بر دوشمان میكشند

                             وما

                               همه مان غرق شده ایم

پیش از انكه كشتیهایمان غرق شوند.


دوشنبه 8 تیر 1388

خوابم یا كه بیدار...!

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :سیاهه های سپید ،


كابوس های سربی ، انگاره های گنگ

           ماهی سرخ ِ سوخته! در تنگنای تُنگ

در حجم یك ریه ،  تلنبار تلِّ شن
                  تقلّای یك نفس ، خفقان ِ اكسیژن

كاغذهای بی خط وَ كلاغی خط خطی
                نقش سیاه ِ هاشور بر بمبِ ساعتی

هجوم ِ هرز ِ كارد بر جیغ ِ سرخ گوشت

       گلوگیری استخوان در حلق ِ چرخ گوشت!

لب های بسته ی شعر، ماشین های دوخت...

    محكوم و جرم: "میوه ممنوعه می فروخت"

گیلاس های شیرین ، بادام های تلخ

                 شورای ریشخند در دادگاه ِ بلخ...

طعم ِ غلیظ پوتین به دهان چه آشناست

             طبل ِ بزرگ این بار در زیر ِ پای راست

در خوابِ گیجِ ِ آجر رؤیای شیشه بود

         در خوابِ شیشه خورشید نوری همیشه بود

آوار پاره آجر/ خورشید را شكست...

             صد پاره های شیشه و دیوانه های مست

دیواره های آتش ، یك چارچوبِ تنگ

                 پاهای لنگِ ما و تكرار ِ ننگِ سنگ...


پنجشنبه 14 خرداد 1388

... تن من مباد!...

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :سیاهه های سپید ،

به ایرانم...

برفهای شیری رنگ
        بر نوك پستان كوههایت
                    لبان تشنه ی مرا می خوانند...
          ای گستره ی رگهای آبی رنگ ات
                      خون تازه در شریانهای من!
            نبض من
            با چشمه های جوشان سینه ات می تپد
                                         ای همیشه زاینده
                                                     مام ِ من!
                             - چشم ِ بدان از تو دور باد! -

     گر بد سگالان
         این یابسان ِ زال ِ یائسه
                زاینده رودت را عقیم می خواهند
                                                     تو بدان!
                                                       كه چشمه های چشم مان باقی ست!

   به یاد آر!
             سپید ِ شعرها و
                      سرخ ِ رگهایی
                              كه نثار ِ سبز ِ تو شد!
        به عزت ات قسم         
                       زاده گان ِ خلف ات
                                 سیل ِ بنیان كن اند...
                طغیان ِ اشك و رود خون شان
                                       مرور ِ دوباره ی تاریخ است...

      گوش به فرمان ،
             سر به دامان ِ تو دارم
                      مگر آهِ سوزانت
                                  دامنی را بگیرد!...
                         تنها مرا
                              تو به یاد آر...!    

ممنونم كه همیشه با منی ، نظراتت مرا غنیمتی است . كاستیهایم را بر من ببخش و با نقدت بر من بیفزا . ...
      

زخمه ها و زخمها            
 
    بزن
      تا زخمه ی سازت                   
            دلم را باز بشکافد...
     بزن !
             جان آفرین ِ چیره دستِ روحبخش ِ سیم ها بر چوب !
                    ای جراح ِ ماهر!
           نوازش کن به انگشتان ِ ناز ات
                                         تا سَحَر
                                             این گیسوان ِ سیمگونش را
نوایی  ساز کن امشب
        که این زخمی
               دوباره زخم ِ خود را تازه می خواهد!

       نغمه ای آغاز کن
            تا سوز ِ آوازش
                      سیاهِ پرده ی شب را بسوزاند!

  به رویای سحرگاهان
         کبوترهای شعرم جمله در آهنگ ِ پروازند
               تا رقص ِ سپیدی
                          در سپیده
                         التیام ِ زخمشان باشد...
        
        بزن بر سیم ِ آخر!
            پرده ها را یک به یک بگشای
                از این راز ِ نامکشوف
                        از این دل!
                               طلوع ِ فجر
                                         نزدیک است...!؟؟

هزاران درود و ... بدرود...
                           


پنجشنبه 17 اردیبهشت 1388

عدالت

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

بر ترازوهای عدالت شما 

                 ما همیشه

                            بالا تراز سنگها ایستاده ایم.

                              navid ebrahimzadeh pirshahid                                     


پنجشنبه 17 اردیبهشت 1388

سخنی با "او" و سخنی با " تو"

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :سیاهه های سپید ،

سلامی دیگر به تو ، باز هم نویدم ننوشت تا من دوباره بنویسم ! پس می نویسم:

" او..."

فَلَك را چون چرخ ِ كوزه گری
                          " او " كرد
             تا سفالینه ای سازد
                       از منی كه گِل بودم.

سقوط بر زمین ام شكست...

مگر دوباره بَند بَندم را به بند كشَد
                      به جادوی بندگی
                              كه " من " می كنم...
                        ******************************************
سخنی با تو :
سخت است سخن از اندیشه گفتن در این روزگار بی منطق ! فلذا این شعر ، به شیوه دیالكتیك گوسفندی! به تمامی گوشتخواران عالم تقدیم می گردد ! ( با پوزش از ساحت تمامی گوسفندان!)

                                  **************************
(الف-  تز ! :‍)

    رمه ای بودیم بی خبر از هراس گرگ
              که تا چشم باز کرده بودیم
                         تنها آبشخوری بود و آغُلی
                                   و همیشه نواله ای مُهیا بود
           نه گرگ می شناختیم
    و نه از غیبت ِگاه گاهِ پروارترین هامان ، پروایمان بود
                    که دلمان خوش بود
      به آبی و آغلی و نواله ای...
                        رمه ای بودیم رقصان
                              هر از گاه به ساز چوپانی
                                      و ترسان از عوعوی سگانی
                                                 رمه ای بودیم...

(ب- آنتی تز ! :)


آنسوی آبادی بود
     حقیقتِ عریانِ تلخ
              نهفته در چراگاهِ سبز
                   در پس ِ تأ لیف های مألوفِ آب و علف
  که تنها گواهِ نا بکاری ِ چوپان
          حلقوم های دریده
          بر لاشه های آویخته از قناره های دکان قصابی بود
          در چشمان ِ هیز ِ شکم گنده گان ِ شکم چران
                               تا سور چران ِ نشخوار و علف
                                         سور و ساتِ سیخ و کباب
                                        در تقدیر ِ سیاهِ گوسفندان باشد...

(پ - سنتز ! :)

 بی گمان
                 تقدیر ِ ناگزیر ِ گوسفندان ، این بود
                           از پس ِ تعلیف های پرواربند ِ مألوف
                                     با تألیف های آب و عَلَف...!

تا فرصتی دیگر بدرود...




یکشنبه 30 فروردین 1388

ورای واژه ها

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :دو پنجره بریك دیوار ،سیاهه های سپید ،


 از آخرین حضور ماهی گذشت ، سالی نو شد و من سالی كهنه تر شدم .
همه را بر من ببخش! كه تنها تویی مرا امید بخش...

  از کجا آغاز شد
           این شعر ناتمام !؟
               تنها تو می دانی
                     که اینچنین قلم میزنی مرا...
              دستهای دعا
                    امیدی به فرصتی است
                               تا شاید
                                     به "نیکی" ویراستش کنم .

                    ************************************************
              

      روزه سكوت را به نام تو افطار می كنم...

        نامت اسم ِ رمز ِ شب بود
              ورد بر لبانم
                       _ کلید ِ هر بسته دری _
       که جادویی کیمیا را می مانست
                          تا تمامی ِ لحظه های مرده ام را
                                   به امید زنده کُنَد ...
               ای نامت نوای اسم اعظم
                                 مسیحای من !
                                  به تو تنها دمی مانده
                                             دمی دیگر
                                                   در من
                                                         بِدَم...


                  ***************************************************
         فاتحه ها را تو بخوان ، یاسین ها را من خوانده ام... 

      در وانفسای گامهای افتاده از نفس
                سنگین کوله بار کلامِ گفته را
                                  بر دوش می کشم
                                   و ثقل ِ کلماتِ ناگفته را
                                      که بر شانه هایم بیشتر سنگینی می کند...

    از پسِ هر گام سنگی در پس
           و پیشِ هر گام سنگی در پیش
              بر این گُسترده گورستان ِ سرد
                      خود را
                         بر شانه های تو بر دوش می کشم...

  خاکستانی آنقدر تاریک
          که شب تاب ها   - این کِرم های روشنفکر –
                        تنها چراغ داران اند
                            و شعور ِ شعر را
                                در تابوتِ واژه ها
                                  از شکستن ِقاموس
                                           تا هتکِ ناموس
                                                   دهان به دهان می چرخانند ...

                            مشایعان به تشییع ِ خویش آمده اند!
                                                      کافیست ، سنگها را
                                                              به تعدادِ یکایکشان
                                                                            شماره کُنی...

                       

                    



پنجشنبه 22 اسفند 1387

و بهار در راهست

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :دو پنجره بریك دیوار ،سیاهه های سپید ،

سلامی دوباره و همواره ، به استقبال نوروز و روز نو كه می رویم... یا باز ... !
كلام اول:
                          اندیشه ها  
                                      زهدان نطفه های کلامند
                            تا شعرها
                       از پس همبستری واژه ها
                                  زاده شوند
                                      و سیاهه هایی گردند
                                              بر بستری سپید
                                                     و بِبالند
                                                            تا آسمانِ اندیشه ها...   

كلام دوم :آنقدر هست كه ناگفتنم بهتر است...

واژه ها درونم لبریز می شوند
                  اما بیرون نمی ریزند...
                   غلیانشان را در گلو بغض می کنم
                 بر تارهای حنجره زنجیر بسته اند
                                صدا را به سیاستگاه می برند
                                        و کلمه را به مسلخ
                                            و سرود را به قتلگاه...
              به ستوه آمده از تورّق هزارتوی خویش
                                 به جست و جوی روزنی
                                    خود را در آینه تکرار می کنم
                                       آینه
                                         تبلور واژه ی غارت می شود...
                            من
                               حتی عریانی ام را هم
                                           به عاریت گرفته ام....

كلام سوم:

                قندیل ها آب می شوند
                                  و بنفشه ها
                                  نفس های سبزِ زمین را می شمارند
                        گلدان های سُنبل و سنبله های جوانه زده
                                             _ جوششی دیگر..._

                             سیر و سركه وُ سكه وُ سیب
                                     ما  وُ كتاب  وُ آیینه وُ آب
                                         سرخی ماهی و تنگنای تُنگ
                                                        بر سفره های تكرار...

شادزی به مهر ...


                          



دوشنبه 12 اسفند 1387

مهران

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

خنده هایت شادیست بی حساب برای جان پر دردم,

آرامش است و تسکین...

و جرم سیگاری که بر روی دندانهایت نشسته تا زنگار از دل ما بزداید,

                    در روزگاری که کسی, کسی را یاور نیست...

چون اناری ساده با دلی خونین

                                 که شکوه نمیکنی از جفای ما,

                                             در روزگاری که بخشش افسانه است.

طنین صدایت با خس خسی که محصول هجوم اطراف است؛

                                                            خانه باغی گرم را ماند در میان برف زمستان

                                                         با اجاقی سرخ که امنیت است...

(چگونه مرگ میتواند از تو تنها گودالی را پر کند...)

توضیح:جمله داخل کمانه متعلق به مرثیه اقای  رضا بروسان است.

                                                                                                    1387      navid ebrahimzadeh pirshahid                


سه شنبه 6 اسفند 1387

پارتی زان

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    

به كوچه میزنم،
             باخنجری برهنه
 و پیراهنی كه دكمه های گریبانش باز است
                                         با دستی گناه آلود و
                                             حنجره ای سرخ از قلیان خون و صدا...
                                                                                 دشمنانم را می طلبم.
از گوشه و كناری نامعلوم
                                 تیرهای زهر خند
                                                    از زاویه چشمانی مكار
                                                             پیراهنم را هزار تكه میكند...
                    و در مغزی كه از هم میپاشد آخرین فكر این است:
                            
                                     چگونه میشود با دشمنی جنگید كه حتی نمی دانی كیست؟


پنجشنبه 1 اسفند 1387

از هر دری...

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :دو پنجره بریك دیوار ،


 در این  دو سه ماهی كه از غار چندساله ام به در آمده ام آنچنان فضاهای متفاوتی را دیدم كه سرگیجه ام گرفت... . یكی از شكستن قاموس كلمات می گوید به نوآوری ، یكی پرده دری رواج می دهد به نام شعر اوانگارد! وان یكی مارا شعار می خواند و بزرگواری به هشدار كه زبان سرخ سر سبز می دهد بر باد!
آنسوتر چشم و لب و غمزه و جام و یار و گل و بلبل و سنبل و به به و چه چه و لاك و سِرِلاك و...
اما نسل جدیدی از شاعرانم در زایشند كه بارقه های امید می افروزند . می گویی نه! بخوانشان ...


                    *********************************************************

هجوم ولیمه ها در حلقومت آوار می شود
                            و جیغ ِتیغ
                                    بر سنگِ سیاه مَذبَح
                                                       پروارتر می کُنَدَت!...

اندیشه
      پای منبری
          به قهوه ای قجری میهمان می شود
                      و درد
                         و مرض
                           و آلزایمر...
                            " تاریخ" و آلزایمر...
و تمامی قرونِ نشئگی
       که تشنگی ها و گشنگی ها را از یادت برده اند
                                   در تقلای قاشق و قاتق...!
 
                     و کاسه ای
                            که هر از گاه ولیمه ای در آن آوار میشود...
                               جهان بر سرت آوار می شود
                                    و آوارگی
                                           بر سرت آوار می شود...
                                                   و هنوز هم
                                                           تنت داغ است......!..!

   *********************************************************************************
    قرار بود نوید عزیزم زحمت این پُست را بكشد كه نشد ! و باید مرا دوباره تحمل كنید!

    " كم نیستند كه پارس و پارسی را تنها پارس كرده اند و به استخوانی خاموشند "
        
 من نهاوند را چندباره زیسته ام                      
                         رستم وار
                                 و نه فرخ زاد
                           خسته از زنجیرهایی که خود به پای خود کردم
                                                  و رفیقم
                                                        و همسنگرم...
                                             زیر هجومِ تازی و تازیانه !
                                               بر فراز خلیج
                                                        _خلیج عربی!! _
                                            که در سواحلش
                                                طعم تُردِ دخترکان پارسی
                                                                لابه لای دندانها
                                                                            خلال می شود...!

و در پایان پیامكهایی كه بین من و نوید بود و نتیجه اش شد این:

كنكور چهار گزینه ای:
            دیوان شعر و دیوانه شاعر !، رستم كو؟
                   الف- رستم خوابه، رستم خوابه
                   ب -  رستم دیگه چیه !؟؟
                    ج- الف و ب
                    د- ...
 جهت پاسخ به ادامه متن مراجعه فرمایید.
 



ادامه مطلب

سه شنبه 22 بهمن 1387

برزخ...

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :دو پنجره بریك دیوار ،سیاهه های سپید ،

  ممنونم كه مرا میخوانی و منت دار نظرات امید بخشت كه بارور می كندم
  و سپاس لحظاتی كه با من همراه می شوی...

  ◘در برزخی آونگ
          مملو از عشق!
                   سرشار از نفرت!
                        به تمامی آدمی بودیم
                                 نیمی فرشتگی
                                        نیمی دیو...
  ایستاده بر استوایِ جهان
       پشت به آفتابِ گرمی بخشِ مهربان
                   _ به انتظار طلوع شب _
                         رشد سایه هامان را نظاره گریم...
  ◘ ما
     نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
              سفر آغاز کرده از ازل
                      به جستجوی ابدیتی بی نشان
                             خسته راه
                                 به ناکجا آمده ایم
                                          تا لَختی/ فقط لَختی /
                                             بیاسائیم
                                                      و برویم
                                                          باز به ناکجایی دیگر
                                                                                برویم...  
  ◘  ما
     نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
      گاهی ، هر از گاهی
                         که خاطره هامان را مرور می کنیم
        به یادمان هست
                     سوار بر زورق های کاغذی اوراق دفاترمان
                               آب هفت دریا را پیموده ایم
                                   بی آنکه ستاره ای را در آسمان
                                                                تشانی کرده باشیم...
            یادمان هست
                     در عبور از هر کویر
                                 همراه ناله های باد
                                      هم آوای گلوی کوزه ها
                                               رُباعی خوان گذشته ایم
                                      با کوله باری از شعر ، _همه به طعم شیر_
                     و همه کودکانی را بخشیده ایم
                           که طعم شیر برایشان خاطره ای بوده دور
                               در خشکی پستانهای مادرانشان...
             یادمان هست
                     شماره گامهامان را در تخته سنگهای کوههای تمامی جهان
                                                از پس تمامی صعودها و فرودهامان
                                                    به ثبت رسانده ایم
                       در ذره ذره های خاک،ریگ،علف و گیاه
                                              در عبور از تمامی دشتهای هموار و ناهموار...


  ◘ ما
     نیمی فرشتگی ، نیمی دیو
         نیمه شبی سرد و زمستانی
                          بر مسیری پوشیده از برفهای بکر
                        در سیّالیتی مرطوب
                           که میهمان سینه های خسته مان می کنیم
                                          میان بخار نفس هامان
                                 پی کشف ابدیتی بی نشان می رَویم
                                         و می رَویم
                                               تا آنجا که لختی
                                                        فقط لختی
                                                            بیاسائیم و دیگر بار...
                               ما !
                                  نیمی فرشتگی
                                         نیمی
                                              دیو...

                              **********************************

روزهای عجیبی است ! اصلا روز گار عجیبی است و عجیب تر آنكه تعجبی را بر نمی انگیزد...!

        تمامی دندانهایم را
               با سنگهای میان لقمه هایم
                                     جویده ام...
                                         گرسنه ام...!
              فرعون مرا لابه لای چند گاو لاغر شمرد
                                                    تا به خواب رفت...!؟
                         پاهای لنگ من
                                     خوابِ سنگین سنگ را
                                          تا به گودال سنگسار
                                                   به تعبیر رفته اند...


سه شنبه 15 بهمن 1387

راز گل رز

   نوشته شده توسط: نویدابراهیم زاده پیرشهید    نوع مطلب :دو پنجره بریك دیوار ،

خیلی سال پیش یعنی تقریبا 20 سال پیش پدر بزرگم موقع عید چند تا نهال اورد وتو حیاط خونه ما كاشت.اون این كارو تقریبا برای همه بچه هاش كرده بود اخه خونشون یك حیاط بزرگ داشت وهرسال تعدادی نهال وگل و میبرد تو باغچه های دیگران میكاشت

اونسال برای ما چند تا نهال رز اورده بود.یكی از اون نهالها رو هم اورد وگذاشت تو باغچه ای كه من بهش میرسیدم.مدتی گذشت واین نهال كه قیافش از دو تكه چوب كنار هم تشكیل شده بود هیچ رشدی نكرد .حتی برگ هم نداد.

یك روز كه  تو حیاط با باغچه مشغول بودم پدرم اومد ایستاد یكم نگاه كرد وگفت:این نهالی هم كه بابابزرگ اورده نگرفت باید درش بیارم.یه دفعه به من برخورد انگار به بابابزرگ توهین شده بود.اخه من خیلی بابابزرگم و دوست داشتم همیشه یك احساس خوبی وقتی پیشش بودم داشتم البته اونم خیلی منو دوست داشت.بگذریم...

یك دفعه به خودم اومدم یك نگاه به گل رز كردم به شاخه هاش دست زدم سر شاخه هاش خشك بود ولی وسط شاخه هاش نرم بود معلوم بود هنوز خشك نشده.با خودم گفتم هر طور شده نمیزارم بابام درش بیاره.البته فكر كنم یكمی هم احساس عذاب وجدان داشتم چون فكر میكردم خودم دربارش كوتاهی كردم.

خلاصه از روز بعد هر وقت از مدرسه میومدم شلنگ آب و میكشیدم وبه گل رز آب میدادم.البته همیشه موقع اب دادن همونجا مینشستم.دورشو یكمی گود كردم تا آب بیشتری بمونه واب بیشتر بره تو زمین.اینوهم بگم با ش صحبت میكردم مثل یه بیمار باش رفتار میكردم.

نمیدونم چقد گذشت كه من هر روز اب میدادم به گل كه نامید شدم وبا خودم فكر كردم كه پدرم راست میگه فكر كنم دو روزی بهش سر نزدم .بعد دو روز سر ظهر با خودم گفتم كه یك سری بهش بزنم وقتی رفتم دیدم......

گل جوونه زده بود.......

از خوشحالی پریدم هوا داد زدم رفتم تو خونه به مامانم گفتم به خوا هرم هم جریان و كامل گفتم خواهرم هم اومد دید.فكر میكردم گل بهم جواب داده...

خلاصه گذشت ومنم به گل مرتب اب میدادم كم كم رشد كرد بوته بزرگی نبود ولی من خوشحال بودم...تا اینكه غنچه داد وخواهرم یك روز با خوشحالی اومد بهم گفت گل باز شده.دویدم و رفتم ...باورم نمیشد. گلی كه تمام مدت فكر میكردم یك گل سرخ معمولی گلی داده بود با گلبرگای مخملی قرمز جیگری متمایل به مشكی باور كنید الانشم بعد اینهمه مدت وقتی به گل فروشیها میرم دنبال همچین رنگی ام ولی ندیدم....

خلاصه این گل بود .پدر بزرگ كه فوت كرد وقتی میرفتیم سر مزارش اگه این گل رز، گل داشت یك شاخه می بردیم.اخه جالبه این گل همیشه فقط یك گل میداد، من دوتایی ندیدم.

سالها گذشت من نوجوون بودم توی شهر دیگه ای درس میخوندم گاه گاهی وقتی میومدم یك سری به گل میزدم.

كم كم درگیر مشكلاتی شدم كه مسیر كلی زندگیمو تغییر داد.اصلا فراموشش كردم چون اینبار خودم بودم كه داشتم خشك میشدم.

گذشت نزدیك 5 یا 6 سال اوضاعم بهتر شد.یك روز یاد این مسئله افتادم پا شدم رفتم به گل سر بزنم .....

نبود......

نبود....

پدرم درش اورده بود.خیلی از دستش ناراحت شدم اما چند وقت پیش وقتی تصمیم گرفتم اینارو بنویسم به این فكر كردم كه شاید سرما خشكش كرده...

هرچه بوده اگه من یادم میموند همه یادشون میموند چون وقتی از پدرم سوال كردم گل رز كو گفت كدوم گل؟

حتی اگه زنده بوده ودراوردنش بازم تقصیر خودم بوده.حتی اگه به كس دیگه ا ی دادنش تا تو باغچش بكاره

شایدم اون زمانی كه من داشتم خشك میشدم اون زودتر خشك شد....

نمیدونم هر چی بود تقصیر من بود.

فكر میكنم  روح گل رز كجاست؟ایا منو میبینه؟ 


جمعه 11 بهمن 1387

احجام هندسی...!

   نوشته شده توسط: مهران سالاری    نوع مطلب :دو پنجره بریك دیوار ،

به راستی به كجا می رویم! شعر كجا می رود! آنقدر آویزان فرمیم آنقدر در پی اثبات خودیم آنقدر مشت بر دهانها نشانه رفته ایم و اندیشه را از شعر خط زده ایم كه.... زیر لحاف محافل سر فرو برده ایم و .. اصلا  هیچ !! ببخشید!


از فاصله ای بعید                                                                                              

           همواره مرا می نگری
                  در تقاطع خطی عمودی
                                و خطی افقی...
                       آنک
                            لمسِ ماشه و
                                      قلب شعر
                                               که سوراخ می شود...



                                                        ***


◘دردِ محور دارم                                       
    زانگاه که در شعری زاده شدم
            نقطه ای
                    بی مختصّات
                           در صفحه ای که تنها دو بُعد دارد
                                و زورکی در آن چپانده شده ام
                                   _ و صفحه
                                                 تنها دو بُعد دارد _
           کمر بندم شکمم را می فشارد!
               و دکمه انتهای یقه ام / گلویم را می فشارد
                                               و دستبندم......
                  در چهار دیوار سلّولی
                                      ارتفاع یافته ام...

◘ خطی بی معادله ام
           در زایشگاهِ شعر آبستن
            و حجمی از اشکال ِهندسی
                در تلاشِ زایمانی بی درد!
                 تلیسه وار
                     دردِ شاعری می کشند شاعرانِ بی درد!
                          و من بی شکل می شوم
                                   آنقدر بی شکل
                                     که در مقیاسِ هندسه ات
                                                            نمی گنجم!


تعداد کل صفحات: 2 1 2